Wat is perfectie? Wanneer is iets perfect? Soms zit je immers dagenlang, nee misschien wel wekenlang, aan een tekstfragment te sleutelen omdat het maar niet wil worden wat het moet zijn.

Misschien klopt het niet, het taalgebruik is nog niet correct of er lijkt een gat in het plot te zitten. Alleen met discipline en hard werken kan dit verdreven worden, kan een tekst tot perfectie verworden. En dan zijn er de momenten dat je iets schrijft en het is meteen goed. Je weet meteen dat het zo is hoe het hoort te zijn, alles klopt, sluit bij elkaar aan en is precies zo verwoord als je het wilde. Je hoort dit wel eens. Zo schreef R.L. Stevenson ‘Treasure Island’ in drie weken en vele mooie nummers zijn in een paar uur geschreven, of zelfs in een paar minuten.

Zowel het harde, continue werken als het ‘in één keer goed’-scenario garandeert geen succes of perfectie. Het verschilt per werk. De analogie met het menselijk lichaam is snel getrokken maar dat wil ik toch niet doen want de perfectionistische maatschappij waarin wij leven, vooral als het op het uiterlijk van de vrouw aankomt, maakt mij nou niet bepaald blij. Dus laat ik het maar bij schrijven houden, daarvan weet ik in ieder geval dat dat van mij perfect zou kunnen zijn. Al is weten misschien niet het goede woord, het lijkt over het algemeen toch verdacht veel op hopen. Want wat is perfectie?

Iets kan perfect zijn, al is het maar voor enkele seconden en is het dit alleen maar voor jezelf. Voor enkele seconden heeft het precies de lading die het behoort te hebben. Heel even voel je dat heerlijke gevoel dat je iets perfects hebt gemaakt. En dan is het weer voorbij en kan je op zoek naar een nieuw werk dat voor een paar seconden perfect is. En misschien zelfs wel voor langer, daar hoop je natuurlijk op. Dat het niet alleen voor jezelf een paar seconden perfect is maar dat ook anderen die perfectie inzien.

Een echte perfectionist zal echter nooit tevreden zijn, zal nooit iets ‘perfect’ noemen. Want alles kan verbeterd worden en perfectie bestaat niet. Het werk van een perfectionist is nooit klaar. Het klinkt vreselijk maar is het dat wel? Want wat zou er nou aan zijn als je werk klaar is, als het gedaan is. Als je niet meer op zoek hoeft naar iets hogers omdat je al perfectie hebt bereikt? Dat lijkt mij nog veel verontrustender en bovendien vreselijk saai. Een mens moet iets moois hebben om naartoe te leven, lijkt mij. En perfectie, waarin dan ook, is zeker mooi. Zolang het je niet op een ambitieus zijspoor zet.

Maar perfectie hoeft niet per se het streven te zijn. Het kan ook je streven zijn zoveel mogelijk te genieten van het leven en het is ongetwijfeld waar dat het al te sterk gericht zijn op dingen als perfectie en de beste zijn in iets een mens zeer ongelukkig kan maken. Als dat niet lukt, kan het immers frustratie opleveren en als het wel lukt hoogmoed. Beide niet echt aanraders. Dus:

Doe je best, maar ambieer met mate.