Er zit een zwarte vlek op het plafond. Ik hoor aan het werk te zijn maar ik blijf maar staren naar die zwarte vlek. En ik blijf maar denken aan dingen waar ik niet aan moet denken en aan mensen waar ik niet aan wil denken. En soms, heel soms, denk ik aan mijn schrijfwerk dat zo eenzaam is sinds ik werk. Aan die vele mappen die ondertussen wel met een dikke laag stof zullen zijn bedekt.

Ik wil wel schrijven, dat zeker, maar het komt er gewoon niet van. Ze (wie “ze” dan ook zijn) zeggen altijd dat je moet wennen aan het werkende leven, dat je vanzelf weer meer tijd voor jezelf creëert naast je werk. En als “ze” het zeggen zal het wel waar zijn. Dus ik maak me geen zorgen, het komt wel goed. Sterker nog: ik weet precies wanneer het goed zal komen. Die magische dag is 1 november. Want op 1 november begint de nanowrimo.

Ergens in het begin van dit jaar ontdekte ik de nanowrimo ofwel de National Novel Writing Month. Nanowrimo is een soort internet-evenement, waarbij duizenden mensen over de hele wereld proberen in de maand november een boek te schrijven. 50.000 woorden in 30 dagen vanuit het niets op papier krijgen, een hele leuke uitdaging, vind ik.

Om één of andere rare reden ziet echter niet iedereen het zo. De reacties van de mensen waaraan ik het heb verteld varieëren van ”ah” tot “wat belachelijk, waarom willen ze dat je dat doet?”. Natuurlijk allemaal reacties van niet-schrijvers. Want wij (gekke) schrijvers herkennen een leuk, bizar, geheel onrealistisch en onhaalbaar idee als we het zien. En de echte freaks onder ons storten ons er vervolgens vol overgave op, ook al weten we dat we er helemaal geen tijd voor hebben. Wat maakt het uit, we willen graag iets gezamenlijk doen.

 Dus mede-schrijvers, waar wachten jullie op? Ga snel naar www.nanowrimo.org en schrijf je in! Ik wil niet in mijn eentje gek zijn…