Ik voel me de laatste tijd een beetje ziekjes. Niet lichamelijk, nee, volgens mij zit het allemaal tussen de oren. Ik heb er ook niet constant last van, hoor. Het komt vooral naar voren op die schaarse momenten dat ik even wat vrije tijd heb. Die momenten waarop ik normaal gesproken naar pen en papier c.q. toetsenbord en leeg beeldscherm zou grijpen om een stukje te schrijven. Maar elke keer als ik dat nu wil doen, versnelt mijn hartslag, begint mijn hand te trillen en is mijn hoofd spontaan totaal leeg. Ik vrees met grote vrezen, maar volgens mij heb ik een ernstige vorm van schrijfvrees onder de leden.

De oorzaak van deze nare ziekte heb ik wel weten te achterhalen. Ik heb al maanden niet meer geschreven. Niet omdat ik niet wilde, maar omdat ik er simpelweg de tijd niet voor had. Wat wil je ook, als je in amper drie maanden tijd een scriptie eruit moet persen en vervolgens meteen aan je nieuwe baan begint, terwijl je ondertussen ook nog eens gaat verhuizen. Zo langzamerhand komt mijn leventje echter weer in wat rustiger vaarwater en zou ik dus theoretisch gezien meer tijd over hebben om te schrijven. Maar ik ben bang, bang dat ik het schrijven ben verleerd. Ik weet het, het is waarschijnlijk een volstrekt belachelijke gedachte. Schrijven is vast zoiets als fietsen, je verleert het nooit.

Probleem is echter dat ik niet meer op het zadel durf te klimmen. In ieder geval niet op het zadel van de fiets genaamd The Game, oftewel - om maar even van de fiets af te stappen - ik durf niet zo goed weer aan mijn grote schrijfproject te beginnen. Om de een of andere reden ben ik bang dat ik het compleet zal verknallen. Of dat ik tot de conclusie kom dat alles wat ik er tot nu toe voor heb bedacht en geschreven echt complete bagger blijkt te zijn. Hoe dan ook, momenteel ben ik gewoon te schijterig om mijn schrijfproject weer uit de kast te halen.

Maar ondertussen voel ik wel weer de behoefte om te gaan schrijven. Dus ben ik naarstig op zoek naar een medicijn voor mijn schrijfvrees. Nu zeggen ze altijd ‘De aanval is de beste remedie’, of zoiets. Dus misschien moet ik maar gewoon gaan schrijven, zo vanuit het niets, in het wilde weg. Niks geen voorbereiding, geen karakters of plotlijnen bedenken, maar gewoon beginnen bij het begin en dan maar zien waar het schip strandt. Dit weblog is al een goede warming-up, maar voor ik me weer aan mijn eigenlijke schrijfproject durf te wagen, heb ik ook nog wat meer literaire oefening nodig, vrees ik. En kijk eens aan, ik word op mijn wenken bediend, want zoals N.W. al schreef, begint geheel toevallig volgende week al de NaNoWriMo. Dus ga ik daar maar aan meedoen, in de hoop dat ik snel weer een kerngezonde, dappere, van inspiratie overvloeiende schrijver word. Nu maar hopen dat ik geen acute deadlineritus ontwikkel…