In de Viva (nr 2, 4-11 januari, 2008; zie hier de online versie van het artikel) staat een verslag van een journaliste die een weekend ging dagboekschrijven bij Christine de Vries van Shodo. Ik verslond het artikel en dacht: misschien is dit het! Misschien moet ik ook weer gaan dagboekschrijven! Wie weet kan een dagboek helpen om mijn gedachten op een rijtje te zetten, om te zien wat ik wil in het leven. En ik wil zoveel!

Mijn hoofd zit vol met wervelende gedachtestromen die zich keer op keer herhalen en vermenigvuldigen. Ik wil carrière maken, ik wil schrijven, ik wil tekenen, ik wil m’n website en blog updaten, ik wil weer klarinet spelen, ik moet gaan sporten, ik wil het huis opknappen, ik wil doorstuderen, ik wil verre reizen maken… En op dit moment wil ik, na een vervelende ziekte en langzaam herstel, vooral beter worden. En dan kan ik gaan beginnen met dat wensenlijstje. Maar zal ik dat daadwerkelijk gaan doen? Ik kan niet eens kiezen tussen al die dingen, waardoor ik uiteindelijk helemaal niks doe.

In de Viva stonden een paar handige tips voor dagboekschrijven, zoals: wees eerlijk (geen zelfcensuur), focus op details, denk niet aan spelling en grammatica (dat remt je af). Ik had ooit een dagboek, toen ik zeven was, maar al snel werd het eerder een maandboek. Het dagboekschrijven vond ik maar een vermoeiende klus, omdat ik zoveel wilde opschrijven dat ik er een lamme arm van kreeg. Mijn gedachten gaan gewoonlijk ook sneller dan dat ik kan schrijven. En ik herinner me dat ik een bepaald stukje had aangepast, omdat ik eigenlijk niet wilde erkennen dat ik een bepaald vervelend jochie stiekem best wel leuk vond. Dus dat dagboek ligt nog ergens op zolder, om ooit door mij herontdekt te worden, zodat ik met een tedere glimlach kan lezen over het leven van de zevenjarige ik. Misschien had ik toen ook wel een cursus kunnen gebruiken.

Het artikel van de Viva sluit trouwens mooi aan op een Oprah Winfrey-aflevering die ik een paar weken terug heb gezien: Elizabeth Gilbert, schrijfster van Eat, Pray, Love, was bij haar op bezoek. Ik had nog nooit van haar gehoord, maar volgens Oprah was haar boek een bestseller en een must-read. Het boek gaat over Elizabeth’s spirituele (favoriet woord van Oprah) reis naar Italië, India, en Indonesië, en hoe ze met die reis haar persoonlijke problemen overwon.

Elizabeth had aan het eind van het programma nog wel wat tips voor de kijker: begin een dagboek, waarin je elke ochtend de vraag ‘wat wil ik het aller, aller, allerliefst?’ beantwoordt. Door dat elke dag te doen, zou je op een gegeven moment erachter moeten komen wat je wilt bereiken. Ook zei ze dat je een ‘geluksdagboek’ kunt gaan bijhouden, waar je elke avond opschrijft wat het mooiste/gelukkigste moment van de dag was. Dat zijn al twee dagboeken om bij te houden! Poeh hé.

Aan de ene kant sta ik te popelen om ook een dagboek bij te gaan houden, en dan het liefst twee, maar ik heb er de discipline niet voor om er elke dag in te schrijven. Ik vind zoiets de eerste week nog leuk en interessant, maar daarna wordt het al snel een vervelende klus. Ik denk dat ik mijn eerste dagboek zou kunnen vullen met het beschrijven van mijn gebrek aan doorzettingsvermogen. Dat is een probleem dat ik niet alleen bij het bijhouden van een dagboek tegenkom, maar bij schrijven in het algemeen. Zou een dagboek dat kunnen oplossen?