De meeste mensen hebben er wel een: een uitlaatklep. Een of andere bezigheid waardoor je even helemaal kunt ontspannen en al je zorgen vergeet. Iets waar je al je emoties en vooral frustraties in kwijt kunt. Iets waardoor je even stoom kunt afblazen en al je stress verdwijnt als sneeuw voor de zon. Kortom: iets waar je blij van wordt.

Sommige mensen vinden dit in het fanatiek beoefenen van een bepaalde sport, anderen in het maken van muziek, hetzij alleen, hetzij samen met anderen in een band of orkest. In het sleutelen aan auto’s, radio’s, of andere apparaten met veel onderdelen, in het verzamelen van grote of kleine waardevolle prullaria, of in het in elkaar knutselen van minuscule landschappen om daar vervolgens evenzo minuscule treintjes doorheen te laten rijden. Mijn uitlaatklep is schrijven. Wellicht niet zo verwonderlijk. Toch heeft het me flink wat tijd en moeite gekost voor ik dit zelf ook doorhad. Want hoewel ik al van kinds af aan schrijf, heb ik toch lang getwijfeld of dit het wel was voor mij. En zo heb ik tussendoor enkele uitstapjes gemaakt en andere bezigheden uitgeprobeerd.

Toen ik een jaar of 10 was, zat ik bijvoorbeeld op een toneelclub. Ik had het daar ontzettend naar mijn zin. Ik vond het heerlijk om in de huid van een ander te kruipen, om allerlei dingen te doen en te zeggen die ik normaal gesproken niet eens in mijn hoofd zou halen, om bergen gekke kleding aan te trekken en in de meest fantasievolle decors rond te dartelen. Toch was er een klein probleempje, waar ik mee werd geconfronteerd tijdens de uitvoering van ons toneelstuk. Want al dat instuderen van teksten en liedjes was natuurlijk niet alleen voor onze eigen lol. Nee, dit plezier moest per se worden gedeeld met al onze families en vrienden. Maar toen kwam dus dat probleempje om de hoek kijken: mijn verlegenheid. Ik hou er namelijk totaal niet van om in het middelpunt van de belangstelling te staan. Helaas bleek dat uiteindelijk toch knap lastig te vermijden als je bij een toneelclub zit. Die uitvoering aan het eind hoorde er toch echt bij. Dus nee, toneelspelen was toch niet mijn ding.

Een tijdje later wist ik het zeker: ik ga tekenen. Ik was zelfs zo zeker van mijn zaak, dat ik het meteen professioneel aanpakte en een cursus ging volgen (wel zo’n thuiscursus natuurlijk, ik wilde nog wel een beetje mijn eigen tijd kunnen indelen). Vol goede moed ging ik aan de slag met mijn nieuwe potloden en penselen en krijtjes, om al snel tot de conclusie te komen dat ik ook hier weer iets miste, namelijk talent. Ik ben behoorlijk visueel ingesteld en in mijn hoofd kan ik de meest prachtige beelden oproepen. Maar als ik die vervolgens probeer te tekenen, is het resultaat op z’n zachts gezegd niet echt wat ik voor ogen had. Zo leek de appel die we in les 1 van de cursus moesten tekenen bij mij meer op een misvormde peer. Dus helaas, tekenen viel ook af.

Een paar jaar later kocht ik in een opwelling een akoestische gitaar. Ik hield immers van muziek, dus misschien was muziek maken wel iets voor mij. Bovendien leek het me ook erg stoer om gitaar te kunnen spelen. Alleen een gitaar aan de muur hebben hangen staat immers al erg intelligent, niet? Helaas is ‘ie ook vooral daar blijven hangen. Ik heb er heus weleens op gepingeld hoor. Alleen klonk het voor geen meter. Logisch ook, ik begon net. Maar helaas miste ik ook hier weer een belangrijke eigenschap, namelijk geduld. Ik wilde meteen de sterren van de hemel kunnen spelen. Ik had helemaal geen zin om iedere dag uren te gaan oefenen, om pas na een jaar of wat eindelijk iets fatsoenlijks uit dat ding te krijgen. Dus ook muziek maken was niets voor mij.

Zo kwam ik uiteindelijk toch telkens weer terug bij schrijven. En naarmate ik meer andere dingen had geprobeerd, wist ik het steeds zekerder: schrijven is het helemaal voor mij. Nu zou ik zelfs niets anders meer willen proberen. De schaarse vrije tijd die ik momenteel heb, steek ik liever maar meteen in schrijven, omdat ik gewoon zeker weet dat ik daar heel blij van word.

Ik vraag me wel eens af of ik de enige ben die zo’n queeste heeft ondernomen, een zoektocht naar een uitlaatklep. Heb jij bijvoorbeeld ook een uitlaatklep? Of meerdere misschien wel? En hoe ben je hiertoe gekomen? Heb jij ook enkele mislukte experimenten moeten ondergaan voor je wist wat je wilde? Ik kan haast niet geloven dat ik hierin de enige ben. De meeste kinderen weten toch nog helemaal niet wat ze willen? Er moeten toch meer mensen zijn die vroeger hun tijd en geld op die manier hebben verspild? Er zijn toch wel meer twijfelaars op deze wereld? Dat moet haast wel. Toch?