Als student heb je af en toe echt even genoeg van het schrijven van academische teksten. Zeker als je een student bent, die verslingerd is aan het bedenken en schrijven van verhalen die met geen mogelijkheid academisch te noemen zijn, zoals ik.

Als zelfstandige Taal- en cultuurstudies student, die zo’n beetje ieder vak van de faculteit Letteren mogen volgen, ging ik dan ook naarstig op zoek naar een vak waarbij ik deze creatieve kant van schrijven kon beoefenen. Het duurde niet lang of ik had iets gevonden bij Engels: de cursus Academic Writing. De titel doet het ergste vermoeden en ik kwam er al snel achter dat het algemene gedeelte van dit vak inderdaad gericht is op het schrijven van academische teksten (goh, alsof we dat nog niet genoeg moeten doen). Maar net toen ik mijn zoektocht weer wilde hervatten, viel mijn oog op de keuzeonderdelen van dit vak. Naast het algemene deel moest je kiezen uit drie onderdelen: Research Writing, Journalism en, jawel, Creative Writing. Bij het zien van dit laatste onderdeel maakte mijn schrijvershart een sprongetje, want dit was precies wat ik bedoelde: eindelijk een onderdeel waarbij we nu eens niet een essay, werkstuk of nota moesten schrijven, maar waarbij we onze volle aandacht konden richten op het schrijven van verhalen. Een fractie van een seconde heb ik nog getwijfeld, gezien het minder leuke algemene deel, maar al snel besloot ik dat dan maar voor lief te nemen en schreef ik me in voor dit fantastische vak.

In blok 4 van het afgelopen academische jaar was het dan zover. Voor de mensen die geen idee hebben hoe zo’n cursus Creative Writing in z’n werk gaat, zal ik nu eens haarfijn uit de doeken doen hoe het er bij dit vak aan toe ging. Het onderdeel Creative Writing bestond uit hoor- en werkcolleges. Tijdens de hoorcolleges kregen we uitleg over verschillende theoretische aspecten van het schrijven, bijvoorbeeld hoe je een karakter of een setting creëert, het schrijven in verschillende persoonsvormen en perspectieven, hoe je een plot structureert of hoe je een dialoog opbouwt. Aan het eind van zo’n hoorcollege moesten we een kleine opdracht maken om de geleerde theorie in praktijk te brengen en kregen we een schrijfopdracht mee als huiswerk. Voor het eerst in mijn hele academische carrière had ik er zin in om mijn huiswerk te gaan maken, want voor de opdrachten moesten we telkens een kort verhaaltje schrijven. In de werkcolleges werden deze huiswerkopdrachten dan besproken in kleine groepjes. Dit vond ik het leukste onderdeel van het vak. Lekker relaxed beppen over onze schrijverservaringen en natuurlijk over de verhaaltjes die we ieder voor de opdracht hadden geschreven, maar elkaar hiermee ondertussen wel helpen met het verbeteren en perfectioneren van ieders verhaaltjes. Het uiteindelijke resultaat van de Creative Writing cursus mocht er dan ook zijn: ik had er zomaar opeens vijf afgeronde scènes en verhaaltjes bij. Vier hiervan zijn te lezen op mijn website (een beetje reclame voor je eigen werk kan nooit kwaad, toch?) en de vijfde is verwerkt in mijn grote project, The Game.

Het spreekt voor zich dat ik enorm enthousiast was over dit vak en vol goede moed ging ik dan ook op zoek naar vergelijkbare vakken binnen de faculteit Letteren. Ik verwachtte toch in ieder geval wel een equivalent van Creative Writing te vinden bij Nederlands. Ik dus zoeken naar een vak Creatief Schrijven of iets in die richting en toen dit geen resultaat opleverde, breidde ik mijn zoektocht uit naar alles wat maar enigszins met schrijven te maken had. Toen ik zo’n beetje ieder vak van de opleiding Nederlands had bekeken, maar niets had gevonden wat ook maar een beetje op Creatief Schrijven leek, voelde ik de bui eigenlijk al hangen. Maar, optimistisch als ik ben *ahum*, gaf ik mij niet zomaar gewonnen. Ik zette mijn zoektocht voort en keek bij literatuurwetenschap, taalwetenschap en uiteindelijk gewoon in het complete aanbod van de faculteit. Helaas, het mocht allemaal niet baten: nergens vond ik een cursus die ook maar iets te maken had met het schrijven van verhalen.

Eerlijk gezegd maakt me dat een beetje kwaad. En zeg nou zelf, het is toch eigenlijk ook van de zotten. De universiteit, de plaats waar je van alles kan leren over literatuur. Van de mythologie tot nu, van Groot-Brittannië tot het Midden-Oosten en van William Shakespeare tot Virginia Woolf, overal is wel een vak over te vinden. Maar op het moment dat je al je geleerde kennis dan in de praktijk wilt brengen en je zelf eens iets wilt gaan schrijven, krijg je nul op rekest (nou ja, één eigenlijk, maar je begrijpt wel wat ik bedoel). Volgens mijn tutor komt dit doordat de universiteit een beetje zit vastgeroest in haar oude patronen. Zij richten zich op de theorie en wil je praktijk, dan moet je maar naar het HBO gaan. HALLO, in welke eeuw leven jullie!?! Theorie en praktijk gaan toch samen als een schrijver en zijn notebook (zowel in papiervorm als elektronisch)? Nee, hier moet hoognodig verandering in komen. Die stoffige hoogleraren en professoren moeten maar eens wakker worden geschud. Hen moet eindelijk eens het schokkende nieuws verteld worden dat we niet meer in de Middeleeuwen leven. Iemand moet maar eens wat olie gieten in die vastgelopen radertjes van de universiteit… *Hey, waarom kijken jullie nou allemaal naar mij?*