Soms word ik wel eens moe van mezelf. Neem nou afgelopen week. Ik moest voor mijn opleiding een groepsopdracht maken, met drie andere mensen. En ergens in het proces van planning en werkverdeling is er iets jammerlijk mis gegaan.

Ik zal verder niet in detail treden, maar het kwam erop neer dat ik dat ik op de dag van de deadline zo boos en gefrustreerd was, - omdat de opdracht nog steeds niet af was en ik vond dat ik er meer dan genoeg aan had gewerkt – dat ik bang was dat ik acuut Gilles de la Tourette zou ontwikkelen en iedereen die het ook maar waagde een blik in mijn richting te werpen, zou uitmaken voor rotte vis. Nu ben ik altijd al wat huiverig voor een groepsopdracht: ten eerste omdat je een deel van het werk uit handen geeft aan anderen, zonder te weten wat daaruit voortkomt. *Áls er al iets uit voorkomt, want iedereen kent wel de horrorverhalen van een groepsgenoot die geen bal uitvoert*. En ten tweede is er de kwestie van de planning, waarvan de moeilijkheidsgraad exponentieel groeit naarmate de groepsgrootte toeneemt. En dit keer was mijn vrees dus gegrond: mijn groepsgenoten hebben bij lange na niet allemaal evenveel gedaan aan de opdracht en van de oorspronkelijke planning is uiteindelijk ook niet veel terechtgekomen. Hoe we toch de opdracht nog op tijd hebben afgekregen, is me eerlijk gezegd dan ook een raadsel.

En zoiets is dus uitermate frustrerend voor iemand als ik. Want, jawel, ik geef het toe, ik ben een rasechte controlfreak. En als deze karaktereigenschap nu alleen beperkt bleef tot mijn academische prestaties, zou ik daar nog best mee kunnen leven. Maar helaas, mijn controlfreak-schap uit zich ook op andere terreinen, zo ook bij het schrijven aan The Game.

Zo ben ik bijvoorbeeld dagen en dagen bezig geweest met het ontwerpen van plattegronden van het gebouw waarin een deel van het verhaal zich afspeelt. Een normaal mens zou gewoon de grote lijnen van die plattegronden hebben geschetst op een vel papier en klaar is Kees. Maar nee, ik dus niet. Ik heb eerst op internet gezocht naar een programma waarmee men plattegronden kan maken en toen dit was gevonden heb ik vervolgens voor bijna iedere verdieping van het gebouw een zeer gedetailleerde plattegrond ontworpen, wat me dus dagen en dagen werk heeft gekost. Nu ik daar zo op terug kijk, vraag ik me af of het dat allemaal waard is geweest. Want hoewel de plattegronden al meerdere malen van pas zijn gekomen, vraag ik me toch af of ik datzelfde effect niet had kunnen bereiken met een simpele schets.

Een ander voorbeeld is de tijdslijn. Een maand of wat geleden kwam ik tot de conclusie dat het toch wel erg handig zou zijn om een tijdslijn te hebben, waarop ik de verschillende gebeurtenissen kon bijhouden. Een normaal mens zou gewoon de gebeurtenissen in chronologische volgorde in een bestandje hebben gezet of ten hoogste een tijdslijntje hebben getekend op een stuk papier. Maar nee, dat vond ik niet goed genoeg. Dus ik weer speuren op internet, dit keer op zoek naar een programma dat tijdslijnen kon ontwerpen. En jawel, dit soort programma’s bestaan echt. Nu moet ik bekennen dat het programma prettig en snel werkt en dat het resultaat erg overzichtelijk is, maar ook hierbij vraag ik me nu af of het echt wel nodig was geweest.

Jammer genoeg krijg ik die inzichten dus altijd pas achteraf, als al het werk al gedaan is. Op het moment dat ik ermee bezig ben, weet ik zeker dat wat ik doe echt nodig is. Sterker nog, ik ben ervan overtuigd dat als ik het niet zou doen, alles jammerlijk de mist in zou lopen.

Het moge duidelijk zijn, het controlfreak-schap is soms zwaar te verduren. Maar als ik er dan met een non-controlfreak over wil praten *want de meeste mensen in mijn omgeving zijn niet zo ‘freaky’ als ik*, krijg ik vaak als enige reactie: “Jeetje, waar maak je je in godsnaam druk om?” Laat ik het voor eens en voor altijd duidelijk maken aan al jullie non-controlfreaks: dat helpt dus echt niet! Eerlijk gezegd denk ik niet dat non-controlfreakers mij überhaupt kunnen helpen. En daarom, op die momenten waarop ik het even niet meer zie zitten, die momenten als afgelopen vrijdag waarop ik even helemaal door het lint dreig te gaan, daarom zou ik op die momenten graag mijn frustraties eens willen uiten bij lotgenoten. Misschien moet ik maar eens de AC oprichten, de Anonieme Controlfreaks. Dan kunnen we onze ervaringen delen zonder bang te zijn om voor gek te staan. Dan kunnen we elkaar door de moeilijke momenten slepen en tips uitwisselen over het onder controle houden van ons controlfreak-schap. Gewoon, een gezellig samenzijn met lotgenoten, waarbij ik zonder schaamte kan opstaan en zeggen: “Hallo, ik ben Aurora en ik ben een controlfreak.”

Trouwens, wist je dat controlfreaks ook vaak behoorlijke drama-queens kunnen zijn?