Als God kun je doen wat je wilt. Je kunt dingen laten groeien en dingen laten sterven, oorlogen creëren en vrede sluiten, dood en verderf over de mensen uitzaaien en de mensen bedelven onder voorspoed en liefde.

Het ligt er maar net aan wat het beste past in jouw grote plan – als je dat al hebt – en daarbij zal geen enkel individu gespaard worden.

Ik hou ervan om God te spelen. Ja, niet in het echie natuurlijk, want dan zat ik nu allang in het gesticht. Ik doel op dat deel van het schrijversschap dat mij af en toe het gevoel heeft dat ik ‘godje’ aan het spelen ben. Dat gevoel komt vooral naar boven wanneer ik werk aan de grote plotlijnen van mijn verhaal en bezig ben met het bedenken van de geschiedenis en cultuur van hele volkeren. Als ik zou willen, zou ik ze de meest idiote dingen kunnen laten doen. Ik zou bijvoorbeeld een religieus ritueel kunnen bedenken waarbij ze allemaal de vogeltjesdans moeten doen terwijl ze te allen tijde twee vingers in hun neus moeten houden. Of ik zou ze hele kastelen kunnen laten bouwen van luciferstokjes. Of ze oorharen van een meter geven, wat ze dan volgens de traditionele manier kunnen invlechten, ook een leuke.
Aangezien ik toch vrij serieus bezig ben met mijn verhaal, zou ik dat soort dingen echter niet daadwerkelijk laten gebeuren, alleen maar omdat ik het kan. Maar ik creëer bijvoorbeeld wel een paar fikse oorlogen en ik roep een vloek af over een heel volk. En dan voel je je als schrijver af en toe toch behoorlijk Almachtig en Alwetend.

Maar ook de wat kleinere dingen kunnen mij het gevoel geven dat ik Alleenheerser ben over de door mij bedachte fantasiewereld. Zo ook het creëren van personages voor je verhaal. Als schrijver heb je hun hele ‘leven’ in de hand: hun uiterlijk, hun innerlijk, hun geschiedenis en hun toekomst. Je kunt ze laten doen en zeggen wat jij wilt. Natuurlijk moet het wel aansluiten bij de plotlijnen van het verhaal, maar goed, aangezien je die ook zelf bedacht hebt, moet dat geen probleem zijn. Ik moet zeggen dat ik af en toe best wreed ben voor mijn personages. Ze zouden mij best wel eens kunnen haten *als ik ze daar de kans voor gaf, muwahahaha*. Ik stort dan ook een behoorlijke bak met ellende over enkelen van hen uit: van traumatische ervaringen uit hun verleden, tot hartverscheurende liefdesperikelen, het zal allemaal aan bod komen. Maar het is niet alleen kommer en kwel hoor. Ik kan heus wel aardig zijn, af en toe. Zo zullen veel personages mooie langdurige vriendschappen aangaan en de meeste karakters zullen hun grootste persoonlijke problemen en angsten weten te overwinnen. Maar, alleen als ik dat wil. Ik heb de complete regie in handen; wat ik zeg, gebeurt. Nou wil het nog wel eens voorkomen dat sommige personages ineens stiekem wat eigen dingetjes proberen in te brengen. Dat ze iets zeggen of doen dat ik niet van tevoren al had uitgedacht. Maar zelfs dan geldt: als ik het er niet mee eens ben, wordt het onverbiddelijk geschrapt.

Toch heb je als schrijver niet volledig de vrije hand. Want hoezeer ik mezelf ook af en toe een God kan wanen als ik aan het schrijven ben, in mijn achterhoofd weet ik dat ik toch over alles wat ik bedenk verantwoording moet kunnen afleggen. Als schrijver schrijf je immers over het algemeen niet alleen voor jezelf, je wilt ook dat je werk door anderen gelezen wordt. Dus als je ervoor kiest om een vloek uit te roepen over een heel volk, om maar iets te noemen, dan zul je ook een reden moeten geven waarom dit gebeurt. Een lezer vindt het namelijk toch wel fijn als er ook echt een verhaal in je verhaal zit, dus zul je moeten nadenken over dingen als oorzaak en gevolg. En als jij als antwoord op de vraag waarom iets gebeurt alleen maar zegt: “Gewoon, omdat ik daar zin in had,” dan ben ik bang dat je waarschijnlijk toch niet op die bestsellerlijst terecht zal komen.

Als schrijver kun je je soms best een God wanen. Ik zal de eerste zijn om dat te beamen. Maar hoe fijn dat ook voelt, je moet niet uit het oog verliezen dat die macht zich enkel beperkt tot de door jouw gecreëerde fictionele wereld. De echte wereld valt lang niet zo gemakkelijk te sturen: dingen gebeuren niet altijd zoals jij dat wilt en mensen reageren niet altijd zoals je had verwacht. Zit je nu hard nee te schudden, omdat dit bij jou toch echt wel het geval is, dan ben je óf een onwijs zondagskind, óf je zit dit weblog te lezen in een afgesloten lege witte kamer met pluchen muren en vloeren.