Mijn eerste week NaNoWriMo is bijzonder goed verlopen. Ik stond er zelf van te kijken, eerlijk gezegd. Ik had immers al een behoorlijk tijdje niet echt meer geschreven. Maar blijkbaar is schrijven toch net iets als fietsen, je verleert het nooit.

Toen 1 november aanbrak en NaNoWriMo officieel van start ging, had ik bij het opstaan meteen al de eerste paar zinnen in mijn hoofd. En gelukkig bleven de zinnen ook daarna gewoon komen. Nu wist ik dat ik het afgelopen week behoorlijk druk zou krijgen met werk, dus ik vreesde dat het na het eerste weekend wel afgelopen zou zijn met de voortvarendheid. En inderdaad, op sommige dagen deze week had ik geen tijd om ook maar één woord op papier te zetten. Maar wonder boven wonder lukte het me om die achterstand een volgende dag weer in te halen, met als gevolg dat ik momenteel nog steeds prima op schema zit.

Blijkbaar heb ik onbewust al heel lang zitten wachten op het moment dat ik mijn creativiteit en fantasie weer eens helemaal de vrije loop kon laten gaan, want tot nu toe komt alles vrij vlot uit m’n pen. Je kunt dus wel stellen dat het meedoen aan NaNoWriMo mij tot nu toe heel goed bevalt.

Nu schijnt het heel normaal te zijn dat je de eerste week nog heel enthousiast bent. Over de tweede week gaan echter heel wat minder leuke verhalen de ronde. Veel NaNoWriMo-ers schijnen dan in een soort dipje te komen: de zinnen komen wat minder vlot op papier, de twijfels slaan toe over wat je tot nu toe hebt geschreven, je hebt geen idee meer waar je verhaal nu eigenlijk heen gaat en in week twee schijn je ook het meest last te hebben van het “waarom-doe-ik-mezelf-dit-in-godsnaam-aan”-gevoel en de “laat-ik-er-maar-gewoon-mee-stoppen”-gedachte.

Ik hoop van harte dat dit dipje mij bespaart zal blijven en dat ik gewoon met aanhoudende  bezieling en ijver kan doorschrijven. Je weet echter maar nooit hoe dit soort dingen lopen. Je doet tenslotte niet elke maand een poging om 50.000 woorden te schrijven. Maar gelukkig heb ik één troost: ik sta er niet alleen voor. En je weet het: do not underestimate the power of NUSA!