Vorige keer kwam Calliope al met de mooie vergelijking dat je plot net een witte muur is die je langzaam opbouwt. Voor mij gaat de vergelijking nog een stapje verder. In mijn optiek is je gehele verhaal net een straat.

Je plot kun je dan vergelijken met de fundering en de leidingen; het is de basis van je verhaal en het is bovendien verbonden met elk aspect. De huizen staan voor je setting, de verschillende locaties waar je verhaal zich afspeelt. Ieder huis heeft een compleet ander uiterlijk en een andere inrichting, maar toch staan ze allemaal aan dezelfde straat en staan ze via de leidingen met elkaar in verbinding. Een straat is natuurlijk niets zonder bewoners, de personages in je verhaal, die soms slechts in hun eigen huizen blijven - en dus slechts in één bepaalde setting voorkomen - maar meestal ook op visite gaan bij de buren. En tot slot is er dan nog de straat – de narratie, het daadwerkelijk vertellen van het verhaal - die je via allerlei zijpaadjes langs alle verschillende huizen en gebeurtenissen leidt.

In mijn hoofd bestaat er dus zoiets als een The Game straat. En ik durf het bijna niet te bekennen, maar mijn straat ondergaat weer eens een grondige renovatie. De fundering en de leidingen zijn gelukkig allemaal in orde, dus daar hoeft niet aan gesleuteld te worden. Maar de rest is helaas een ander verhaal.

Een paar maanden geleden ben ik al begonnen aan de renovatie van de huizen, oftewel het veranderen van de setting van mijn verhaal. Tot die tijd speelde het archeologische deel van mijn verhaal zich nog gewoon in ons eigen vertrouwde kikkerlandje af, maar dit bleek zoveel praktische problemen te geven, dat ik besloot de hele verhaallijn op te pakken en compleet in een nieuwe setting te situeren, namelijk Oman, een ver warm land in het Midden-Oosten. Ik had echter al een paar scènes geschreven in de Nederlandse setting, dus die moesten aan de nieuwe situatie worden aangepast. Om even bij de vergelijking te blijven: alle Nederlandse rijtjeshuizen in de straat moesten worden omgebouwd tot Omaanse paleisjes.

Het renoveren van de huizen had echter ook zo zijn invloed op de bewoners. Oer-Hollandse boeren in Oosterse klederdracht, dat past immers niet echt. Dus ook sommige personages moesten worden aangepast aan de nieuwe situatie. Gelukkig betekende dit in de meeste gevallen alleen maar een verandering van uiterlijk naar een meer Oosters type, maar soms moesten ook wat persoonlijke achtergronddetails veranderd worden.

Maar alsof dit nog niet genoeg was, kwam ik pasgeleden ook tot de realisatie dat ik eigenlijk de hele straat plus alle zijpaden wel opnieuw wil betegelen. Oftewel, ik ben ontevreden over de narratie, de manier waarop ik het verhaal vertel. Ik heb al eens een weblog geschreven over het verschil tussen showing en telling (zie To show or to tell, that is the question). En terwijl ik zo intensief bezig was met het aanpassen van de setting en dergelijke, kwam ik tot de conclusie dat ik toch nog teveel aan het uitleggen ben. Vooral wat betreft het karakter van de personages heb ik het idee dat ik al veel teveel informatie geef in het begin. Dat ik dingen vertel die de lezer veel beter zelf kan uitvinden, naarmate ze de personages beter leren kennen. Dus wil ik het anders gaan doen. Al die overbodige informatie gaat eruit, alleen wat nodig is om het verhaal te volgen blijft gehandhaafd. Mijn verhaal is immers gericht op volwassenen en die kunnen best zelf het een en ander uitzoeken, daar hoef ik hen niet meer voor aan het handje te nemen *een enkele uitzondering daar gelaten natuurlijk*.

Nu hoor ik jullie al denken: “Da’s alweer de zoveelste redigeerronde. Dat verhaal van Aurora komt dus echt nooit af.” Maar er gloort hoop aan de horizon. Ik denk dat ik namelijk heb ontdekt wat ik al die tijd fout heb gedaan. Ik ben simpelweg te vroeg begonnen met het daadwerkelijke uitschrijven van het verhaal. Ik ben de scènes al vrolijk gaan neerpennen, zonder goed voor mezelf te bedenken wat er nu precies moest gebeuren in de scènes, waar het naartoe moest gaan. Achteraf realiseerde ik me dan telkens dat ik dingen vergeten was, of dingen niet goed genoeg had overdacht, waardoor ze problemen opleverden. Maar dat ga ik vanaf nu helemaal anders doen, met mijn nieuwe gepatenteerde werkwijze: “de schrijf-op-wat-je-precies-wilt-vóór-je-gaat-uitschrijven methode ©” Vanaf nu zet ik eerst precies op een rijtje wat de functie is van een bepaalde scène, wat de belangrijkste gebeurtenissen zijn, wat relevante informatie is voor de lezer (en vooral wat niet), wat het beste vertelperspectief is, wat de toon moet zijn, enzovoort, enzovoort. En pas als dat helemaal klopt, ga ik de scène daadwerkelijk uitschrijven.

Ik weet het, het is de zoveelste poging om mijn verhaal en vooral mijn schrijfgedrag te verbeteren. Maar ik moet zeggen dat ik er toch stiekem best wel vertrouwen in heb dit keer. Dus dit wordt de laatste keer dat ik zo grondig ga redigeren. Dat beloof ik bij deze plechtig. En als ik toch weer de fout in ga? Dan moet ik toch maar eens serieus gaan nadenken over een carrièreswitch. Van Aurora de schrijfster naar Aurora de aannemer wellicht?

© This method is protected under the International NUSA Copyright Laws. Steal it, and there’ll be hell to pay. Literally…