Als een nieuw studiejaar begint, word ik altijd een beetje bang. Ik ben wéér een jaar verder. Het einde nadert. En wat houdt dat einde dan in? Het einde van mijn studie, het begin van een onzekere toekomst. Op zoek naar werk. Eng dus. Nog twee jaar te gaan. Gelukkig is dat nog ver weg… Of niet?!

Wat is dat toch met de tijd? Terwijl het in jaren, maanden, dagen, minuten en seconden is vastgelegd, voelt de tijd voor mij helemaal niet aan als iets dat vast staat. Nee, de tijd lijkt in het universum van Selene meer op een kronkelende achtbaan, zo eentje die ooit langzaam omhoog takelde en nu met een rotvaart naar beneden dondert. Het verschil met een echte achtbaan is dat deze achtbaan van de tijd niet stopt. Tenminste, hopelijk voorlopig niet. Zodra de achtbaan stopt, is het afgelopen met me. Game over.

Goed, daar moet ik dus al helemaal niet bij stilstaan, maar ik kan er niks aan doen. Ik moet opeens denken aan het gezegde ‘time flies when you’re having fun’. Dat wil dus zeggen dat de tijd sneller gaat als je het naar je zin hebt. Vandaar dat de dagen nu zo snel aan me voorbij trekken. Nu vraag ik me alleen iets af: het lijkt ook dat de tijd alleen maar sneller gaat als je het erg druk hebt. Als ik bezaaid lig onder het huiswerk, dan vliegt de tijd om, en dan komt die deadline wel erg snel dichterbij. Laat staan dat ik dan nog tijd heb om te schrijven.

Schrijven, dat is nog zoiets vreemds. Als ik me verdiep in het ‘AWM universum’ en dus druk bezig ben om een nieuw hoofdstuk te typen (als ik daar tenminste de tijd voor heb!), dan lijkt de tijd wederom sneller te gaan. Ik zal het dus blijkbaar erg leuk vinden, maar dat kan niet het enige zijn. Het is misschien net als lezen of tv kijken: je gaat er zo in op dat je ‘de tijd vergeet’. Het is iets dat zo gewoon is, dat je blijkbaar kunt vergeten dat het er is. En voor je het weet, is er weer een dag voorbij.

Op school gaat het er vaak heel anders aan toe. Bij een lang en saai werkcollege kijk ik geregeld op mijn horloge. De tijd – volgens mij is de Wet van Murphy hier aan het werk – gaat dan uiteraard zeer traag. Wat is dat toch? Waarom gaat de tijd snel als je het leuk hebt en langzaam als je zit te wachten? Misschien heeft het ermee te maken dat je de tijd dus moet ‘vergeten’, dan gaat ‘t namelijk sneller.

Tijd is dus relatief, en is helemaal niet zo vast als de klokken aangeven. Einstein wist het al, ik begin het ook steeds meer te beseffen. Al zal ik niet aan ingewikkelde formules gaan werken, want de ‘relatieve tijd’ bij mij is vooral een gevoel dat binnenin mij zit. En bovendien kan ik helemaal niet met ingewikkelde formules werken, daar zijn de experts voor…

Wat is het toch wat mij zo beangstigt? Ik denk dat het verandering is. Ik las eens dat mijn sterrenbeeld Stier niet van veranderingen houdt. Goed, dat klopt dan blijkbaar bij mij. Misschien is het dus niet het verloop van tijd dat mij zo stoort, maar de veranderingen die het met zich meebrengt. Misschien is de tijd van mijn studie wel de beste periode van mijn leven. Misschien wordt het daarna alleen maar slechter. Je weet het niet. En ja, onzekerheid is nog zoiets waar ik een hekel aan heb. Zeker ook een eigenschap van een Stier.

De tijd komt dus niet alleen. Het brengt veranderingen en onzekerheid met zich mee. Zijn dat alleen maar negatieve eigenschappen? Nee, natuurlijk niet. Tien jaar geleden heb ik waarschijnlijk ook gedacht dat ik de beste periode van mijn leven doormaakte en uiteraard was ik toen doodsbang om naar de middelbare school te gaan. Veranderingen, daar had kleine Selene ook al een hekel aan. Achteraf gezien blijkt de overstap naar de school ‘voor grote kinderen’ geweldig te zijn geweest. Ik heb er vriendinnen leren kennen die ik (hopelijk) voor het leven heb. Natuurlijk had ik daar ook soms mindere dagen, je hebt toch te maken met de puber tijd . Maar die heeft een mens in het verleden, heden en toekomst. Niet alles kan geweldig gaan.

De overstap van middelbare school naar universiteit was uiteraard weer eng. En natuurlijk ging die overstap ook goed. Kijk mij nu eens, nu heb ik er vriendinnen bij die net zoveel van schrijven houden als ik. En zie hier: ik woon op mezelf (wat ik aanvankelijk ook eng vond!) en ik ben ‘zelfstandig’. Ik geniet van de studenten tijd. Wat kan mij het schelen wat daarna komt? Het heden is nu, aan de toekomst heb je niet zoveel.

Eigenlijk is het wel jammer dat ik geen controle over de tijd kan hebben. Dan zou ik ervoor zorgen dat de tijd die ik nu doormaak, ietsje langer duurt. Jaja, ik zou natuurlijk gewoon een jaartje extra kunnen studeren, maar wie betaalt dat? Helaas, die optie gaat niet door.

Ik kan ook niet uit de achtbaan springen. Als je eenmaal bent ingestapt, kom je er niet meer uit. Of hij nu omhoog of omlaag gaat, langzamer of juist sneller, ik kan er niks aan doen. Ik zal maar moeten achterover leunen en genieten van het uitzicht. En wat voor een uitzicht! Achter me zie ik de tijd die ik heb gehad, vage kronkelingen in de verte. Om me heen zie ik de tijd die ik nu doormaak, met vele bochten, loopings en kurkentrekkers. En voor mij uit is het nogal duister… Maar zie ik daar een glimp van de toekomst?