Datum en tijd: 17jan09, 22.08
Locatie:           Laboratorium
Attributen:       Laptop; Televisie afgestemd op QI (Nederland 1); Gedimd licht; Whisky Seven-up
Doel:               Het terugvinden van de ideale situatie waarin ik ongestoord en succesvol kan schrijven

Het schrijven lukt al geruime tijd niet meer. De focus is zoek, het ontbreekt me aan ideeën, er is nooit tijd of rust. Noem het een writer’s block, tijdnood, blokkade in de ‘creative juices’, een ‘brick wall’ die te hoog is, of wat je ook wilt, maar het probleem is duidelijk en de omstandigheden die het veroorzaken zijn bekend. Ik moet nu maar zoeken naar een oplossing in plaats van er over door te zeuren. Dus op deze avond dat mijn Lief bij een vriend is, is mijn huiskamer omgetoverd tot een laboratorium waarin ik onderzoek doe naar het medicijn voor mijn schrijfpijn.

Al de hele middag gonsde het door mijn hoofd: “vanavond ben je alleen, misschien kan je wat gaan schrijven!” Nu hield ik mezelf met die gedachte eigenlijk voor de gek. Want met ‘misschien wat schrijven’ zou ik niet opschieten. Ik moet schrijven; NUSA moet ge-update worden; ik moet een weblog produceren. En niets werkt zo goed als de vrees dat ik NUSA teleurstel. Ik moet en zal wat schrijven vanavond.

Maar wanneer iets moet, dan wordt de escape artist in mij wakker en ga ik van alles doen om maar niet aan de taak te hoeven werken. Die escape artist wordt ook wakker als de afwas gedaan moet worden, zoals rechts achter mij te zien is. Dus ging ik na het eten verder met het lezen van een twee en een halfjaar geleden afgerond project. En daarna surfte ik naar mijn oude weblog waar ik updates gaf over dat project. En zo was het ineens tien uur, zat ik vol met nostalgische gevoelens over het afgeronde project en haar personages, maar stond er nog geen woord op papier voor dit weblog.

Echter, dit is nu toch echt een tekst die ik maandag zal plaatsen op NUSA. Is het de Whisky Seven-up die het bloed sneller laat stromen en mijn gedachten bevrijdt? Is het de rust in huis, in combinatie met de zalvende stem van Arthur Japin die QI presenteert? Is het de warme laptop op mijn schoot? Is er iets in mij wat al heel lang opgesloten zit en waar ik nu de woorden voor vind? Is dit het begin van een situatie die ik keer op keer kan recreëren? Is dit een klein opstapje die mij over de hoge dikke muur kan laten kijken?

Het experiment is in enige mate geslaagd. Vanavond heb ik een weblog kunnen schrijven waarvan ik een uur geleden het bestaan niet van had kunnen dromen. Ik vind het voor herhaling vatbaar. Lief is morgen nog niet terug, dus met alle rolgordijnen dicht en een rustig televisieprogramma op de achtergrond kan ik misschien nog wat meer gaan schrijven. Het moet, het moet, het MOET