Zoals Hestia in het vorige blog verklaarde, de trein kan een grote bron van inspiratie voor een schrijver zijn. Ik heb echter meestal een hekel aan de mensen om me heen in de trein:

de één hoest, de ander snottert, en er zijn er altijd wel een aantal die zo nodig een half uur moeten bellen en praten over hun zieke parkiet.Oh, en vergeet nooit de mensen die aanspraak zoeken en alles van je willen weten, van eindbestemming tot je studie en je verdere bezigheden.

Doordat ik doorgaans twee keer in de week dik anderhalf uur in de trein doorbreng, heb ik echter het ultieme redmiddel voor de mens die zich niet met de medetreinreiziger bezig wil houden: de discman. Ja, dit apparaat wordt als ‘irritant’ beschouwd in de trein. Ik kies er lekker toch voor, omdat ik de medetreinreizigers nog veel irritanter vind. Dan ben ik maar een aso, maar ik zet ‘m niet zo hard. Denk ik.

De trein brengt mij eigenlijk maar bijzonder weinig inspiratie. Nee, wat mij vooral inspiratie brengt is de muziek. Ik doe een cd in de discman, sluit m’n ogen en ik word naar een andere wereld vervoerd. En vaak kan ik op die muziek hele scenes voor me zien afspelen, welke ik dan vaak later weer in m’n verhalen verwerk.

De ene keer luister ik naar droevige muziek. Ik zie het drama dan al voor me. Ik zit in gedachten in de bioscoopzaal, een zakdoekje in de aanslag, en ik zie mijn karakters instorten van verdriet, terwijl op de achtergrond de zangeres meekweelt. Zo kom ik vaak op dramatische gebeurtenissen die het leven van de karakters kan veranderen, al zullen vele van deze gebeurtenissen nooit op papier gezet worden. Meestal zijn ze gewoonweg te depressief.

De andere keer hoor ik een vrolijk zomernummer. Ik zie mijn karakters volleyballen op het strand (niet dat dat iets te maken heeft met de verhalen waarin ze voorkomen, maar ja…) en gezellig bij het kampvuur zitten in de avond. Diepe gesprekken komen daaruit voort en de relaties van de karakters ontwikkelen zich op de muziek.

Wat mij echter vooral inspiratie brengt zijn de wat vlottere nummers en dan vooral rock. Ik zie de personages vechten, ik zie ze springen en vliegen, en spreuken tegen elkaar uitroepen. Sommige nummers zijn qua tekst zelfs zo perfect, dat ik ze als openings- of eindlied zie, als de verhalen ooit verfilmd mochten worden. Ja, ik droom daar graag over.

Al deze nummers brengen mij inspiratie. Soms brengt een nummer zelfs een idee met zich mee om een probleem rond het plot van een verhaal op te lossen. Het laatste nummer dat dit voor mij deed komt van Robbie Williams.

Ik stond een aantal weken terug hulpeloos en zeker niet alleen (want het was spits) te wachten op een trein die maar niet zou komen. Het was chaos op Utrecht Centraal en ik besloot dat ik mijn tijd beter kon besteden: op naar de muziekwinkel dan maar. En daar zag ik ze. Cd’s van Robbie Williams voor maar 8 euro. Het stemmetje van de arme student in mij begon al te gillen dat ik moest besparen en die liedjes ook wel zou kunnen downloaden. Het fangirl-stemmetje vond echter dat ik de cd’s toch moest kopen, omdat ik al jaren van Robbie’s muziek houd. Uiteraard won dat laatste stemmetje, mede geholpen doordat er omgeroepen werd dat ik nog wel een paar uur vast kon zitten op het station.

Vrolijk en wel ben ik uiteindelijk met mijn nieuwe aankopen de trein in gegaan. En toen hoorde ik het. De staccato gitaren, de hoge stem en je voelde dat je iets te wachten stond. En ja, even later barstte de storm los: drums, gitaren en Robbie vochten om mijn aandacht. Ik hoorde het nummer één keer, twee keer, en ik zette het toen maar op repeat. Ik zag een nieuwe scene voor me verschijnen. Een karakter op weg om een ander karakter te redden en verschillende obstakels onder weg. Toen had ik het: dé oplossing voor het plot van een nieuw verhaal. Het zat opeens in mijn hoofd. Ik had al maanden zitten peinzen over het einde en nu was het daar opeens.

Veel muziek doet mij niks, sommige muziek brengt mij inspiratie en een enkel muzieknummer brengt mijn fantasie zo op gang dat ik hele nieuwe hoofdstukken voor me zie verschijnen. Daarom wil ik hierbij alle muzikanten bedanken en vooral Robbie.