Op dit weblog wordt het wel duidelijk: schrijven is niet makkelijk. Het schrijven van een boek lijkt soms compleet onhaalbaar, onmogelijk, en hopeloos ingewikkeld. En toch blijven we, de amateurschrijvers, proberen. Al verschillende schrijfproblemen zijn hier de revue gepasseerd: het welbekende writer’s block, de brick walls, de zoektocht naar de ideale schrijfsituatie, een tekort aan tijd, en het niet kunnen kiezen tussen de vele ideeën die we hebben. Ik heb nog een probleem: soms weet ik niet waar ik moet beginnen!

Als je eindelijk zover bent om een verhaal te schrijven, dan sta je eigenlijk nog maar aan de voet van de berg die Schrijven heet. Ik zie het tenminste zo voor me: ik sta met een backpack vol schrijversspullen en ideeën aan de voet van een enorm hoge berg, laten we het voor de leukigheid Mount Schrijversnest noemen. Op de besneeuwde top van die berg ligt het boek dat ik wil schrijven. Ik kan op dat moment alleen maar naar boven staren: mijn prachtige, door zonnestralen omhulde boek. Op de achtergrond hoor ik een engelenkoortje ‘hallelujah’ zingen. Ik zie in mijn gedachten hoe ik het boek in mijn handen koester, het doorblader, en met een domme glimlach de razend enthousiaste recensies op de achterflap lees.

Dat geweldige boek ligt echter nog ver buiten mijn bereik en ik weet niet hoe ik er moet komen. De berg is erg hoog en gevaarlijk. Ik ben totaal niet getraind en toch zal ik proberen die berg te beklimmen. Als een echte amauteur ga ik gewoon maar aan de slag. Ik leer het wel onderweg, toch? Maar ik blijf als versteend aan de voet van de berg staan. Ik stuit namelijk op een probleem dat ik wel vaker heb: ik weet niet waar ik moet beginnen!

Het schrijven van een boek is namelijk een heel project en ik raak overweldigd door de omvang. Gelukkig is er een oplossing om dat project behapbaar te maken: de takenlijst biedt uitkomst. Ik gebruik het voor drie redenen:

1. Herinnering. Door taken te noteren, kun je ze niet vergeten. Ook is het heerlijk om een gedane taak door te kunnen strepen!
2. Grote projecten deel ik op in kleinere taken, waardoor het een stuk overzichtelijker wordt. Een Engels raadsel zegt het al: “How do you eat an elephant? One bite at a time.”
3. Deadlines! Wees streng voor jezelf en stel deadlines vast voor elke afzonderlijke taak.

Met NUSA’s Nanowrimo 2008-project (jawel, we werken er nog aan!) loop ik gigantisch achter. Nieuwe deadlines blijken in mijn geval noodzakelijk. Het verhaal speelt zich af in acht dagen en we hebben nu afgesproken om één dag per week te schrijven. Je kunt ook tegen jezelf zeggen: ik ga 1000 woorden per dag schrijven. En dit kan ook: ik ga elke dag een uur schrijven. Bij het laatste heb je geen stevige deadline, maar zorg je wel dat je jezelf tenminste een uur aan je kladblok vastketent. Het is maar net wat voor manier je prettig vindt werken.

Ik gebruik de takenlijst om deadlines te stellen, maar ook om op een rijtje te zetten wat ik allemaal nog voor het verhaal moet doen (bijvoorbeeld: karakterbiografieën schrijven, research doen, een plotoutline schrijven). Zo wordt het hele project overzichtelijk en is het minder ontmoedigend. Dus, hoe beklim je de Mount Schrijversnest? Mijn antwoord is: taak voor taak!

Praktische tips:
Je computer kan je helpen om je aan deadlines en taken te herinneren. Zelf gebruik ik rememberthemilk.com, een handige online site die me mailtjes stuurt als ik iets moet uitvoeren (en het ziet er ook nog eens leuk uit). Je kunt googelen naar andere to-do tools, en je kunt natuurlijk ook de agenda-eigenschappen gebruiken van je mailprogramma (zoals Outlook).