“Waar gaat je verhaal dan over?”

Zijn vraag kwam als een donderslag bij heldere hemel. Natuurlijk, het was een hele logische vraag aangezien we het over het project hadden waar ik momenteel aan bezig ben. Helaas ging het hierbij om mijn NaNoWriMo project en daar kan je veel van zeggen, maar niet dat het een logisch plot heeft.

“Oh! Waar het over gaat?” Stamelde ik. “Eh…” hier hield ik een korte pauze waarin ik probeerde een acceptabel plot te bedenken. Liet dit nou het enige moment in de afgelopen weken zijn waarin geen enkel idee zich aan mij op probeerde te dringen. Sterker nog, al mijn enigszins acceptabele ideeën schuifelden vlug een hoekje in. Er zat niets anders op dan toegeven hoe het werkelijk zat.

“Tja,” zei ik terwijl ik mijn wangen warmer en warmer voelde worden “het is een beetje een vreemd verhaal”.Kon ik er nog onderuit? Nee, hij begon al ongeduldig te worden, dat zag ik aan hem. Ik moest het er maar gewoon uit gooien.

“Het gaat over een boomtemmer.” Stilte. Hij keek me vreemd aan. “Een man… die bomen… temt”, probeerde ik nog moeizaam. Waarom moest ik dan ook per se een verhaal schrijven over een boomtemmer? Is het nou echt teveel gevraagd om een spannend detectiveverhaal of een thriller te schrijven? Misschien moest ik maar uitweiden over de inhoud, dat zou wel een beter beeld van het verhaal geven. En ik moest toch weer een keer beginnen met praten, aangezien de jongen tegenover me nog steeds niet angstvallig weg was gerend maar mij al geruime tijd ietwat bevreemd aan zat te staren.

“En dan gaat hij op reis, tja, en dan zijn er vijanden.” Juist. Weinig verbetering. Opeens werd het me maar al te duidelijk hoe leeg en onzinnig het verhaal werkelijk is. In de akelige stilte die volgde op zijn “ah”, overwoog ik nog kort om te vertellen over de mensen in zijn geboortestad die iedereen compleet afzeiken, over zijn twee –letterlijk- linkerhanden, over Vierwortel Veressen de achtste of over zijn mogelijk licht homo-erotische relatie met zijn beste vriend. Ik koos ervoor om het niet te doen en het beetje waardigheid dat ik nog had daarmee te behouden. Behendig stuurde ik het gesprek een andere kant uit door op te springen en uit te roepen dat de koffie op was. En de koffie mag natuurlijk nooit op zijn. Binnen de kortste keren had ik het gesprek weer helemaal op de rails met zo min mogelijk verlies van waardigheid. Ik kon trots op mezelf zijn. Tevreden stond ik op om koffie te halen.

“Oh!” riep ik in een opwelling uit “en er zit een paarse koala in!”