Een paar keer per jaar gaat het kriebelen: er moet opgeruimd worden! Gelukkig begint het bij m’n Lief vaak op hetzelfde moment te kriebelen, en dit weekend was het dan zover. Met het ingaan van de zomertijd kon ons huisje wel een grote voorjaarsschoonmaak gebruiken

M’n hele administratie moest er aan geloven: alles is in nieuwe mappen geplaatst waardoor de boekenkast er minder rommelig uitziet. Daarna waren m’n ordners met studiemateriaal aan de beurt. Mijn gouden regel voor papierzooi is: als ik er anderhalf jaar niet naar heb gekeken en ook niet aan heb gedacht, dan kan het weg. Dus de 5 ordners zijn gereduceerd tot 3 stuks, en een aantal readers zit inmiddels in de papiercontainer. Ah, ruimte…

Maar die gouden regel bracht vandaag ineens een probleem aan het licht. Ik heb al anderhalf jaar niet gekeken in mijn map met schrijfprojecten. En ik heb er ook nauwelijks aan gedacht. Moet die map dan ook weg? “Nee, natuurlijk niet,” zei m’n Lief. En dat vond ik erg apart, want hij is groot voorstander van het weggooien van mijn zooi. Net zoals ik groot voorstander ben van het weggooien van zijn zooi. Maar bij nader inzien is het niet zo heel gek wat hij zei. Hij bewaart immers ook allerlei documenten van afgeronde projecten waar hij de afgelopen jaren aan heeft gewerkt.

Het verschil tussen onze situaties zit hem in het feit dat zijn projecten afgerond zijn: zijn mappen zitten vol met archief materiaal. Mijn map zit vol met grappige ideetjes, interessante personages en prachtige locaties die nog niet gebruikt zijn. Het is geen archief van afgeronde projecten. Het is een verzameling van notities, samengestelde dossiers en haastige aantekeningen. Allemaal bij elkaar gestopt in een grote map na een eerdere grote schoonmaak, waarschijnlijk zo’n anderhalf jaar geleden. Een verstandig mens zou zo’n stapel troep op een gegeven moment weggooien. Want echt belangrijk kan het niet zijn als je er al anderhalf jaar niets mee gedaan hebt. Maar waarom kan ik nu niet naar mijn verstand luisteren en staat die map nog steeds op z’n oude plekje?

Er speelt zich al lange tijd een gevecht af tussen mijn verstand en een hoopvol gedeelte van mijn onderbewuste. Ik weet dat ik nooit een goed verhaal af zal ronden: ik mis de creativiteit, het doorzettingsvermogen en de tijd om te werken aan m’n doorzettingsvermogen en het wachten tot ik getroffen word door een dosis creativiteit. Maar stiekem hoop ik dat dat allemaal toch nog wel goed komt, en dat al die aantekeningen die ik bewaard heb dan van pas komen. Ik weet alleen dat dat niet zal gebeuren. En als het wel gebeurt, dat ik dan creatief genoeg ben om alle personages, locaties en het plot opnieuw te verzinnen. Dus daarvoor hoef ik die map niet te bewaren.

En toch is de map geen slachtoffer geworden van de voorjaarsschoonmaak. Voorlopig negeer ik mijn logica en blijf ik hopen op een wondertje van verstandsverbijstering. En op de boekenplank was weer meer dan genoeg ruimte voor een map met hersenspinsels om stof te gaan verzamelen.