Lente, het houdt de gemoederen flink bezig. Na mijn voorjaarsschoonmaak en TAP’s zin in nieuwe plannen, moet ik er nu alweer over bloggen. Er kriebelt namelijk iets in me. Het prikt in m’n neus, het laat me niezen: het zijn inspiratiepollen.

Eigenlijk moet ik m’n werk de schuld geven. Onderdeel van mijn werkzaamheden is het beoordelen van aangeboden animatieprojecten. En na een recente televisiebeurs lag er een flinke stapel nieuwe concepten op mijn bureau. Vol goede moed ging ik aan de slag: designs bekijken, storylines lezen en scripts beoordelen. Heerlijk, om al die wilde plannen van anderen te kunnen bekritiseren, en vervolgens een dankbaar mailtje te krijgen dat ze heel blij zijn met je commentaar.

Dat werkt ontzettend inspirerend, en het doet me nu realiseren dat ik iets mis binnen NUSA. Tot twee jaar geleden waren we allemaal druk bezig met het ontwikkelen en schrijven van een verhaal. We stuurden regelmatig hoofdstukken of karakterbeschrijvingen heen en weer en vroegen om elkaars mening. Dankzij de feedback die ik gaf op de anderen, bedacht ik zelf weer dingen voor mijn eigen projecten. En het commentaar dat ik van de anderen kreeg, leerde me hoe ik dingen beter kon vertellen of leuker kon maken.

Maar ergens vanaf de scriptietijd werd alles anders. Die inspiratiedodende periode heeft een diepe krater in NUSA geslagen. Door de drukte van het zoeken naar en settelen in een volwaardige baan, is dat gat nog niet gedicht. In mijn geval is er geen enkel schrijfproject meer, en zover ik bij de anderen kan beoordelen, staat alles op een zeer laag pitje en wordt er af en toe eens in een pannetje geroerd.

Daar moet verandering in komen. NUSA moet weer gaan doen waarvoor NUSA is opgericht: elkaar stimuleren in het schrijven! We moeten terug naar het hoopvol wachten op een mysterieus hoofdstuk van A.G. Ik wil ook verwachtingsvol uitzien naar een nieuw avontuur van Ontomi en companen. En waar is de tijd dat N.W. ons dagelijks spamde met haar vele ideeën voor verhalen, of prachtige namen voor personages.

Ik geef mijn werk de schuld van dit besef. Ook al is de stapel concepten op mijn bureau verdwenen in de archiefkast, het heeft iets achtergelaten. Hele kleine stofdeeltjes zwerven door het kantoor en kriebelen in mijn neus. Langzaam vinden ze hun weg naar mijn brein en ze laten me denken. Als ik nou eens… En als NUSA dan… Dan heb ik weer een project!