Sommige landen zijn zo beeldschoon, dat je wel begrijpt waarom er zoveel prachtige verhalen vandaan komen, al zo’n beetje sinds de eerste beschavingen daar ontstonden. Neem IJsland. Ik was zo fortuinlijk om hier een weekje vakantie te mogen doorbrengen en heb me heerlijk kunnen vergapen aan de pure, ruige landschappen van dit land van vuur en ijs. Tijdens mijn reis heb ik ook uitvoerig kennisgemaakt met de IJslandse sagen van weleer, want de IJslanders zijn - met recht - trots op hun literaire erfgoed. Hun sagen, waaronder de beroemde Edda en de Egills Sage, zijn de oudste sagen van de wereld en verhalen vooral over de roemrijke en avontuurlijke levens van koningen en helden.

De vele verhalen die ik tijdens mijn vakantie heb gehoord zijn al honderden jaren oud, maar spreken nog steeds zeer tot te verbeelding en hebben nog helemaal niets ingeboet aan schoonheid en mystiek. En dat gegeven intrigeert me, heeft me ook altijd al geïntrigeerd. Want ergens is het toch wel bijzonder dat deze eeuwenoude verhalen vandaag de dag nog steeds door zo velen gelezen worden. Ze zijn tijdloos, zelfs al spelen ze zich af in het verre verleden te midden van lang uitgestorven culturen.

Zo zijn er wel meer verhalen met een eeuwigheidswaarde, en het valt me op dat dit eigenlijk vooral grootse epische verhandelingen zijn met veel fantasierijke elementen. Denk maar eens aan alle mythen en sagen van de Grieken en Romeinen, de sprookjesachtige, Arabische verhalen van Duizend-en-een-nacht, en wat recenter The Lord of the Rings van Tolkien.

Soms droom ik weleens weg als ik denk aan dit soort epische verhalen. Hoe zou het zijn om zo’n verhaal te hebben geschreven? Zelf zul je daar natuurlijk niet al te veel van meekrijgen, want als auteur heb je nu eenmaal niet het eeuwige leven, maar stel dat jouw verhaal wel honderden jaren lang voortleeft? Dat moet toch iets heel bijzonders zijn, om zoveel mensen te raken met jouw woorden, om zoveel levens te beïnvloeden, generaties lang.

En heel soms droom ik heimelijk weleens hoe het zou zijn om zelf zo’n epos te schrijven. Dat ik ook een verhaal zal schrijven wat zo tot de verbeelding spreekt dat mensen het nog tot ver in de toekomst zullen lezen. Dat is misschien ook wel de ultieme droom van elke schrijver: het schrijven van een tijdloos werk. Gelukkig ben ik realistisch genoeg om te weten dat dit nooit echt voor mij zal zijn weggelegd. Slechts een zeer klein aantal auteurs slaagt hierin, alleen de besten van de besten, en ik zou mijzelf nooit ook maar tot deze categorie durven rekenen. Maar toch, het blijft een leuke gedachte om af en toe bij weg te dromen. Ik moet zeggen dat het me ook wel motiveert om me in ieder geval voor de volle honderd procent in te zetten om het beste uit mezelf te halen wat schrijven betreft, ongeacht of dit nu bij een groot publiek zal aanslaan of niet. En bovendien, je moet wat te dromen overhouden, niet?