Iedereen heeft wel eens een periode, of kent een situatie waarin ze wat stiller zijn dan normaal. Zelf sta ik onder mensen die me niet heel goed kennen ook wel te boek als zwijgzaam. Daar heb ik zelf geen moeite mee, immers: spreken is zilver en zwijgen is goud. En als ik echt iets te melden heb, dan gebruik ik mijn stem wel. Maar zou er een kans bestaan dat ik mijn stem verlies wanneer ik niets te melden heb?

Mijn eerste woorden in de ochtend zijn rauw en onbeholpen. Misschien komt dat ook door een licht ochtendhumeur, dat pas oplost als er een boterhammetje in mijn buik zit. Daarom kies ik er vaak voor om maar niets te zeggen tot ik ontbeten heb. Ook als ik lang ingespannen heb zitten werken en iemand vraagt me iets, dan slaat mijn stem soms over of lijk ik geen controle over m’n stembanden te hebben. Zingen kan ik niet, en na veel commentaar uit mijn omgeving heb ik besloten om minder vaak in gejubel uit te barsten. Stiekem heb ik de hoop dat ik mijn zangstem daardoor wel beter onder controle krijg, maar ik zal echt nooit meedoen aan Idols.

Nu ik dit aan het schrijven ben, merk ik ook dat het lastig is om te schrijven als je het niet vaak doet. Elk woord en elke zin worden afgewogen, en wanneer een zin geschrapt wordt, dan ben ik zo verdrietig dat ik die zin hoe dan ook ergens anders tussen wil plakken. Waarschijnlijk zie ik er voor buitenstaanders ook wat onbeholpen uit: mijn haren zitten nog in de war omdat ik net terug ben uit de sportschool. Ik zit niet echt op m’n gemak: de laptop is warm op mijn schoot en het kussentje in mijn rug zit scheef. De televisie staat veel te hard aan, en de documentaire over meisjes met anorexia, en de film over een alcoholistische vrouw die ik tegelijkertijd aan het kijken ben, laten mijn gedachten veel te veel afdwalen. Oh, en m’n thee is op. Kortom - ik heb inmiddels een album gedownload, gecontroleerd of de wasmachine al klaar is, de waterkoker opnieuw aangezet, en ik merk ineens hoe helder het buiten is, want ik zie in de verte een vliegtuig van Schiphol opstijgen - ik laat me ontzettend afleiden door van alles en nog wat, zodat ik maar niet in hoef te zien dat ik eigenlijk niets te melden heb.

Het is misschien te vergelijken met toen ik nog studeerde. Toen omhelsde ik elk moment van escapisme, zodat ik maar niet aan m’n huiswerk hoefde. Pas als de deadline erg dichtbij kwam verdiepte ik mij in de opdracht, ging het bloed sneller stromen en produceerde ik een paper. Maar ook al komt de deadline voor dit weblog nu steeds dichter bij, mijn hoofd blijft leeg. Er is geen opdracht en ik heb niets te melden. Er zijn geen andere woorden voor: ik ben zwijgzaam.