Dus, ik werk nu alweer een maand. Ik ben al een maand een “werkende vrouw”, geen student meer. En soms heb ik wel een moment dat ik denk “jezus, ik ben geen student meer!”, maar eigenlijk – of is het gelukkig? – heb ik niet de tijd om daar lang bij stil te staan.

Vorige week kwam mijn allereerste échte loonstrookje binnen. Wauw, geld. Veel geld! En ik hou van geld, zoals iedereen, denk ik. Ik wou alleen dat ik wat meer tijd had om het uit te geven… In gedachten koop ik een Nintendo Wii – momenteel compleet uitverkocht trouwens – , Wii-games, een laptop, kleding, schoenen, cd’s, dvd’s… Maar ik kom er niet echt aan toe, behalve dat ik na werktijd soms naar een winkel ren voor wat kleine aankopen.

En ik was zo blij dat ik eindelijk m’n scriptie af had. Vanaf dan zou ik weer gaan werken aan NovaGotha. Ik had er maanden naar uitgezien, en, uiteraard, toen ik eenmaal een zee van vrije tijd had, kwam er niets uit mijn vingers. En al snel had ik die baan, waardoor de zee van vrije tijd eigenlijk maar een poeltje bleek te zijn. Als ik ’s avonds thuis ben van m’n werk, voelt mijn geest te moe om nog aan het schrijven te gaan. Al denk ik dat die moeheid maar tijdelijk is, ik moet gewoon nog wennen.

Maar, oké, hier klopt iets niet. Ik werk namelijk vier dagen in de week. Ik ben op vrijdag vrij, en dan heb ik dat weekend nog. En ik heb geen tijd om te shoppen?! Of te schrijven?! Wat doe ik dan in hemelsnaam?!

Oh, wacht, ja… Werken! Niet alleen op mijn échte werk, maar ik ben ook druk met een mediafestival dat in april gehouden wordt. En dan is er ook nog mijn sociale leven; m’n familieleven, m’n vriendinnen en vrienden, en een speciaal iemand die (speciale?) aandacht nodig heeft. Voor hen moet ik ook tijd vrijmaken. En al met al probeer ik deze zaken naast mijn werk te jongleren. Ik wil niks laten vallen. Maar het balletje “schrijven” zit er nog niet eens bij, en ik heb het nu al moeilijk!

Ik werd op een ochtend wakker en ik had over NovaGotha gedroomd. Het was een geweldige droom en voor het eerst sinds tijden voelde ik weer dat gevoel van inspiratie en mijn handen jeukten om te gaan schrijven. Maar ik moest naar m’n werk. Op dat moment bedacht ik, “verrek, ik ga vreemd!” Terwijl schrijven de afgelopen jaren mijn beste vriend en minnaar was – oké, bij wijze van spreken –, heb ik het nu keihard moeten laten vallen. Zal hij het me ooit vergeven? Ik wil hem echt weer wat meer aandacht geven, zodra ik het jongleren van die andere dingen wat beter onder de knie heb.

Men zegt dat, zodra je werkt, je je vrije tijd beter gaat waarderen. En dat je het ook beter gaat besteden. Nou, ik waardeer mijn vrije tijd zeker hoor, maar qua besteding zit ik duidelijk nog in mijn proeftijd. Dus ik blijf nog even oefenen met dat jongleren en ik hoop dat het schrijven me vergeeft. Ja, ik ga vreemd, maar het is maar tijdelijk hoor!