Als schrijver ben je continu bezig met het bedenken van spectaculaire en interessante verhalen of verhaallijnen. Een verhaal moet origineel zijn, enigszins logisch en moet de aandacht vast weten te houden. Maar soms, moet ik toegeven, is het moeilijk om op te botsen tegen de realiteit. Genghis Khan, Hannibal, Hitler, of op een kleinere en meer recentelijke schaal, Fritzl. Zij hebben allemaal verhalen gecreëerd die te verbazingwekkend of walgelijk zijn om te bedenken. De realiteit is soms veel gruwelijker dan fictie en grote historische figuren tonen in hun machtswellust een enorme creatieve geest die door een schrijver in zijn of haar schrijfkamertje moeilijk na te bootsen is.

Eigenlijk wil ik het ook niet nabootsen, ik wil verhalen schrijven die mensen aan het denken zetten over de wereld waarin we leven of die mensen juist tijdelijk laten ontsnappen aan deze wereld. Zelf schrijf aardig wat fantasy en kan het niet helpen om af en toe in mijn eigen werelden weg te dromen. En meestal droom ik dan over magie, want magie is zo lastig te verkrijgen in ons koude wereldje, en daarom mis ik het zo. Alhoewel, misschien lijkt het maar alsof onze wereld geen magie kent. Ik ken iemand met belachelijk groene vingers, die nog een plantje kan laten groeien uit een plastic zakje. En doen verkopers je nooit eens denken aan de Jedi in Star Wars? (Voor de niet-ingewijden: Jedi’s kunnen gedachten manipuleren of aanpassen.) Als ik weer een winkel uit loop met een kledingstuk of apparaat dat veel te duur is en dat ik eigenlijk helemaal niet nodig heb, vraag ik mij wel eens af of ik nu werkelijk zo naïef en impulsief ben of dat de verkopers een manier hebben gevonden om mijn gedachten te manipuleren, al zij het niet zo magisch als boeken en films het weten voor te stellen. En wat te denken van de mogelijkheden van onze, steeds geavanceerder wordende, techniek. Tegenwoordig kun je het zo gek niet bedenken of het is wel voor elkaar te krijgen met één of ander nieuw technisch snufje. In een kort verhaal heb ik onlangs een poging gewaagd om dat juist te gebruiken om de tegenstelling tussen onze echte wereld en mijn zelf gecreëerde wereld te scheppen:

“Bunja las vroeger graag. Haar familie was niet bijzonder rijk dus moest ze het doen met de openbare bibliotheek in plaats van een privébibliotheek, maar dat maakte haar niet uit. Daar in die bibliotheek kon ze helemaal wegdromen. Ze las het liefst fantasy-boeken waarin fantastische werelden werden geschetst. Werelden waarin toverkracht niet alles bemoeilijkte maar waar het dingen makkelijker maakte, waar het zomaar uit een stokje kwam zetten en geen eigen wil had die het vrijwel onmogelijk maakte om het te gebruiken. Zelfs werelden waarin toverkracht voor iedereen wilde werken zodat mensen maar op een knopje hoefden te drukken om licht te krijgen, of hun afwas door toverkracht voor hen werd gedaan. Magische werelden.”

Dit is helaas een trucje dat ik maar één keer uit kan voeren. Na dit korte verhaal zal ik weer aan de bak moeten en mijn creativiteit rijkelijk laten vloeien zodat ik dat ene geweldige, originele verhaal kan bedenken. Het is alleen nog wachten op de magische inspiratie van de goden…