Er was eens een meisje dat een scriptie moest schrijven. Nou ja, ze moest niets, maar ze wilde zo onderhand haar studie – aan die Universiteit met die enorm hoge ivoren torens – wel eens afronden, en ze vond dat die scriptie daar gewoon bij hoorde.

Dus ze wilde haar scriptie schrijven. Ze dacht dag in dag uit; ze lag ’s nachts wakker; ze raakte depressief van al dat denken en koos toen maar snel een onderwerp. Maar helaas werkt de wetenschap niet zo en raakte het meisje verstrikt in globale ideeën en vage theorieën. Verwoed zocht ze verder – hoog en laag, in alle hoeken van de kamer – en ze voelde de druk toenemen. Haar tutor, van die Universiteit met hoge ivoren torens, had namelijk door laten schemeren dat wanneer het meisje hard zou werken, ze voor de zomer haar diploma zou kunnen halen. En dat sprak het meisje wel aan, maar dan moest ze wel snel een goed onderwerp verzinnen… Het meisje las talloze artikelen en speurde boek na boek af, tot er zich ineens een vrolijke showtune in haar hoofd had genesteld, gezongen door kleurrijke figuren van vilt en pluche. Onder druk van die vage einddatum ergens in juni, had ze zomaar ineens een onderwerp dat ze leuk en interessant vond.

Deadlines, de meeste mensen zijn bang voor ze, ik omhels ze met duizend armen. Onder enige druk lijk ik het best te functioneren, en die druk ontstaat wanneer ik strakke deadlines stel. Schoot het scriptiewerk in de beginfase niet echt op – ok, dat is ook een rare fase waarin je nog niets lijkt te bereiken – toen ik afgelopen week hoorde dat de einddeadline 9 dagen eerder is dan wat oorspronkelijk was gemeld, was dat wel anders. Ineens kwam die deadline erg dichtbij, en hij zweeft nu in grote rode letters boven mijn hoofd. En dus zat er ook niets anders op dan te stoppen met aankloten en echt aan het werk te gaan.

Ik heb nooit echt in planningen geloofd, ook niet in slavendrijvers die je met zwepen en stokken opjagen, maar nu zet ik mijn hele muziekcollectie in op een strakke planning met deadlines. Ik word een slaaf van die planning, ik zal elke week op het matje moeten komen om mijn voortgang te tonen. En omdat ik wel geloof in negatieve en positieve bekrachtiging zal ik mezelf dan ook straffen of belonen als ik de gestelde deadlines niet of wel heb gehaald. Ik kan onmogelijk m’n televisie en computer de deur uit doen als straf – toch wel een voordeel van televisiewetenschapper zijn: je mag legitiem de hele dag televisie kijken! – maar ik heb nu al zin om stickervellen te gaan kopen om mijn planning, de kastdeur, het computerscherm en mijn handen vol te plakken met mooie stickers als ik de deadlines wel haal.

Sommige mensen vinden dat ik veel zelfdiscipline heb, maar ik weet wel beter. Er zit een soort scriptiecommissie in mijn hoofd, en zij houden controle over alles op het scriptievlak. Naast de Wijze Mannen en Vrouwen en The Muppets – die mij helpen met het begrijpen en interpreteren van theorie en casus – is er de Slavendrijver. Deze man, een kruising tussen Russel Crowe in Gladiator en een persoon met wie ik lange tijd heb gewerkt afgelopen jaar, kan mij van alle leuke dingen in het leven beroven als ik de deadlines niet haal. En dus werk ik als een paard en probeer ik te voldoen aan de eisen die worden opgesteld door de Perfectionist. Zij lijkt op Rory uit Gilmore Girls, en ze is bijzonder goed gebekt en kritisch. Met haar voer ik lange discussies en maak ik ruzie over de teksten die ik schrijf. Gelukkig grijpt de Slavendrijver dan in, omdat hij weet dat ik de deadline nooit kan halen als ik bonje heb met de Perfectionist omdat ze niet stil kan zijn. Dan stuurt hij de Perfectionist op verlof en zorgt hij voor bijzondere vervanging. Op die momenten ben ik overgeleverd aan Waldorf en Statler, de strenge critici die constant mopperen dat alles beter en sneller kan. Maar ik zou niet eens willen dat zij hun mond zouden houden. Want zij zijn van pluche en vilt en hun verschijning wordt altijd vooraf gegaan door een vrolijke showtune.