Als schrijver ben je net een circusartiest. Althans, zo ervaar ik het nu ik elke week de serie Waltz kijk.

Niet dat ik mezelf wil vergelijken met circusmensen die leren broeken en cowboylaarzen dragen en in caravans wonen, hou op zeg, ik houd niet eens van kamperen. Maar de acts in een circus zijn vergelijkbaar met de acts die je uitvoert als schrijver.

Changez *zet spreekstalmeesterhoed op*

Welkom in het Groot Internationaal NUSA Circus! In de komende show zult u verwonderd, verrast en vertederd worden. We hebben jongleurs, goochelaars, dompteurs en een groot slotnummer voor u. Dus ga lekker achterover zitten en laat u meevoeren door de magie van het circus. We hebben slechts één vraag: wilt u geen foto’s maken van de artiesten en de dieren?
De spreekstalmeester praat de hele show aan elkaar, en als schrijver doe je dat ook. Jij bent degene die het verhaal samenhangend maakt en overgangen creëert tussen verschillende scènes. Natuurlijk zijn er verschillende manieren om te spreekstalmeesteren: je kan er zelfs een act van maken en heel erg aanwezig zijn in het circus, of in het verhaal. Dat is echter niet mijn stijl. En dus ga ik zonder al teveel poeha over tot de orde van dit weblog.

Changez *trekt een roze acrobatenpakje aan*

Een circus moet actie hebben, en dus zwaai ik aan trapezes, vlieg ik langs het tentdoek en neem ik samen met Rufus Wainwright “lessons in tightropes”. Want voor je trapezeact helemaal goed is, moet je heel veel repeteren. Dat geldt ook voor je schrijfact: je moet jezelf blijven trainen in het onder woorden krijgen van gedachten en ideeën. Dus schrijf ik af en toe aan een kort verhaal, en ga ik helemaal los op deze weblogs voor NUSA. Hopelijk komt dat mijn adembenemende hoofdact ooit ten goede.
Op een iets minder spectaculair vlak jongleer ik ook professioneel. Ik heb het ooit geleerd met ballen, en misschien hoop je nu dat ik over ben gestapt op brandende fakkels, maar daarin moet ik je teleurstellen. Ik probeer momenteel namelijk zo’n honderd dingen tegelijk te doen, maar ik heb helaas maar twee handen. Dus jongleer ik met m’n werk, schrijfprojecten, NUSA, vrienden, huisgenoten en familie en probeer ik niets uit mijn handen te laten vallen. Tot nu toe is het altijd wel goed gegaan, en gelukkig heeft dit circus wel vrije weekenden en een kerstvakantie waarin ik meer aandacht kan besteden aan de allerleukste dingen. Want ik hou er ook niet van als ik me constant in allerlei bochten moet wringen om alles in de lucht te houden. Ik wil namelijk niet altijd maar jongleren, ik moet ook m’n handen vrij kunnen hebben om aan de trapeze te hangen en geweldige salto’s te springen.

Changez *schiet in een smokingjasje en tovert een konijn uit een hoed*

Tijd voor wat publieksparticipatie: wie wil zich graag laten verdwijnen? Kom, stap maar in deze kast. Wat zeg je? Je durft niet? Onzin, ik duw je er gewoon in.
Zoals elke goochelaar weet, is goochelen niets anders dan illusies creëren en mensen afleiden van wat je echt aan het doen bent. Dat is precies wat schrijven ook is: je creëert een niet bestaande wereld met niet bestaande personages en je laat je lezers geloven dat het allemaal echt is. En een goed publiek laat zich ook meeslepen en is niet bang om te verdwijnen in je verhaal.
Op een iets kleiner niveau – vergelijk het met kaarttrucs – goochel ik momenteel heel erg met dialogen. Ik schrijf te weinig fictie om me te kunnen trainen in het schrijven van dialogen. In een kort verhaal waar ik onlangs aan begon, ging ik automatisch over tot de beschrijvende stijl. Zo kon ik de dialogen lekker ontwijken, maar daar baal ik nu alweer van omdat het een redelijk statisch verhaal blijkt te worden. Kortom, ik moet blijven goochelen met die dialogen, naast m’n trapezetrainingen.

Changez *trekt spannend jurkje aan en pakt zweep*

Nee, dit wordt geen act voor volwassenen, dacht ik. Maar wat is het dan? Ben ik een dompteur? Is dit de hoofdact, de grote klapper van de show? En moet ik die alleen doen? Wat, kamelen? Waar? Oh wacht… die kamelen zijn de hoofdact, toch? Help!
Kennelijk is de show toch nog niet rond, waarvoor mijn welgemeende excuses. Ik ben zo druk met al m’n andere acts, dat de hoofdact nog lang niet klaar is. Maar the show must go on: ik jongleer wel verder zodat ik het plot voor Galvaniet kan ontwikkelen terwijl ik mijn trapezetraining doe en goochel met dialogen. Wat een leven, wat een circus.