Ik heb al enkele maanden niet meer geschreven, en ik heb ook erg weinig tijd voor de preproductionele werkzaamheden tijdens de beginfase van mijn nieuwe verhaal. Gelukkig heb ik heel af en toe toch erg fijne mindkicks.

Zo stapte ik enkele weken geleden op een donkere avond in Ede in een bus om naar Utrecht te worden vervoerd. Ik had m’n mp3-speler aanstaan en luisterde naar de soundtrack van Elizabethtown. Deze muziek deed me vooral terugdenken aan hoofdrolspeler Orlando Bloom, maar ik kon het nummer My Father’s Gun van Elton John niet plaatsen in de film. En dus ging ik eens goed luisteren naar het nummer om te ontdekken op welk moment het in de film was gebruikt. Echt ver kwam ik niet, want de gedachte aan Orlando Bloom werd verdrongen door een gefrustreerde Bran – een van de hoofdpersonages uit Galvaniet – die mij iets wilde vertellen over zijn vader. Snel zette ik het nummer op repeat en voerde ik een inwendige dialoog met Bran. Maar des te vaker ik naar het nummer luisterde, hoe meer Bran naar de achtergrond werd geduwd door Dorn. De tekst van het lied paste niet meer bij een gefrustreerde Bran, maar bij een geëmotioneerde Dorn, en daar was ik erg blij mee, want Dorn had nog veel te weinig aandacht van mij gehad. Dus bleef ik naar het nummer luisteren, in de hoop dat Dorn steeds vastere vorm zou krijgen in plaats van een vaag karakter te blijven. Maar helaas bleef er iets aan me knagen terwijl ik naar Elton John luisterde. Ik zag een vastbesloten persoon voor me, en de Dorn die voor me stond was vooral gebroken. En toen trof het me als een bliksemslag bij heldere hemel: de scène die ik aan het ontwikkelen was, moest zich zonder Bran en Dorn afspelen, het ging over heel iemand anders. Op dat moment vielen alle puzzelstukjes in elkaar wat betreft de scène en de hele geschiedenis van deze (nog naamloze) meneer. Ik werd er helemaal stil van terwijl ik nadacht over wat er nou precies gebeurd was waardoor ik deze geschiedenis ineens wist. Maar ik kwam niet verder dan dat het een samenspel van de muziek en pure toeval was. Want erg hard had ik niet nagedacht: de dingen die ik eerder had bedacht voelden gewoon niet goed, tot het juiste personage langs kwam en alles wel klopte.

Maar waar komen die ingevingen dan ineens vandaan? Had dat ene personage zich verscholen om mij te pesten? Ik heb immers kostbare tijd verspild aan Bran en Dorn en hen scènes voorgehouden die uiteindelijk niet voor hen bedoeld waren. Maar anderzijds moet je soms bepaalde personages opofferen zodat iemand anders er beter door wordt. Ook al hoeven Bran en Dorn zich niet letterlijk op te offeren in het verhaal, in de preproductie is dat nu wel gebeurd. Hun tijd komt nog wel, de vraag is alleen wanneer. Want als ik me weer op hen wil concentreren, zal ik waarschijnlijk iets ontdekken over een geheel ander personage. Het lijkt wel of hier een dief aan het werk is, die mijn eigen ideeën afpakt en ver weg gooit. Maar omdat ik dan als een ideeënarme schrijfster achterblijf, zal die dief me ook weer inzichten toespelen die me op dat moment ontzettend goed uitkomen.

Soms denk ik wel eens dat ik zelf maar een werktuig ben. Dat alle personages en situaties en settings – kortom het hele verhaal – gewoon rondzweven in de lucht totdat De Grote Verhalenverteller vindt dat het juiste moment is gearriveerd om ze aan mij bekend te maken. Ik ben enkel een verzamelaar van ingrediënten en dien deze te mixen tot het verhaal op papier staat. Maar die Grote Verhalenverteller kauwt niet alles voor: ik heb natuurlijk altijd het laatste woord, maar daarbij laat ik me wel heel erg leiden door mijn gevoel. Dat bleek al tijdens die busrit toen ik naar My Father’s Gun luisterde. Ook al lijken scènes soms al te kloppen, ik peins liever even door tot ik er echt een goed gevoel bij krijg. Op dat soort momenten weet ik weer waarom ik verhalen verzinnen zo leuk vind. De mindkicks die ik ervaar tijdens het verzinnen en opschrijven van een verhaal werken verslavend, vooral wanneer je naderhand tevreden achterover mag leunen en zachtjes “En Hestia zag dat het goed was,” kan mompelen.