De Griekse tragedies zijn net een televisiesoap: ze stromen over van het drama. Ook Hestia, grote zus van Zeus, kon het drama niet ontlopen.

Zo werd ze verzwolgen door haar vader Cronus, omdat die zijn eigen kinderen vreesde vanwege een profetie waarin werd gezegd dat een van Cronus’ kinderen machtiger zou worden dan hij. Gelukkig versloeg Zeus zijn vader en bevrijdde daarmee al zijn oudere broers en zussen, waaronder Hestia. Dankzij deze daad is Cronus te karakteriseren als een ware huistiran, want zijn oudste dochter Hestia is de meest liefdevolle en zachtaardigste van de Griekse goden. Ze zou nooit iemand kwaad willen doen, dus Cronus hoefde haar niet te vrezen. Haar liefdevolle karakter is helaas ook deel van haar drama: Hestia is een van de maagdelijke godinnen en heeft haar liefde nooit aan een god of sterveling gegeven. Maar ze was wel geliefd bij alle stervelingen. Hestia was de godin van het haardvuur en de gastvrijheid en vervulde de taak van beschermheilige van het huis. De legende vertelt namelijk dat Hestia de bouwkunst aan de mensen heeft geleerd: wij leven in huizen dankzij Zeus’ grote zus. Ondanks haar grote daden had Hestia geen publieke verering. Ze werd aanbeden waar ze het meest nodig was: in elk huis bij de haard. Het vuur diende altijd voor haar te branden en de haard werd daardoor het hart van het huis.

Maar tegenwoordig heeft bijna niemand meer een haard in zijn huis. Centrale verwarming heeft de haard overbodig gemaakt, al zal iedereen het wel met me eens zijn, dat bij de verwarming zitten niet zo gezellig is als bij een loeiende kachel of een gezellig vuurtje in de open haard. In de winter zit ik bij m’n ouders ook graag met een boek bij de kachel, al staar ik dan meer in de vlammen en laat ik mijn gedachten afdwalen, dan dat ik in het boek lees. Echter, wat er tegenwoordig wel standaard in een huis te vinden is, is een televisie. Sommige televisiewetenschappers hebben voorgesteld dat de televisie de nieuwe haard is. Ik kan niet anders dan me hier bij aan te sluiten, gezien recente ontwikkelingen. Ik ben een televisiewetenschapper in de dop, maar toen ik voor de naam Hestia koos als alias voor NUSA was ik dat nog niet, en was ik ook niet op de hoogte van deze televisie-als-haard-theorie. De televisie is pas na mijn omdoping tot Hestia mijn altaar, mijn onderzoeksobject en het medium tussen mijn beperkte belevingswereld en mijn onstilbare honger naar kennis en achtergronden geworden.

Mijn televisie staat bijna altijd aan, uitgezonderd van de momenten dat ik écht schrijf of anderszins diep verwikkeld ben in activiteiten zoals slapen, muziek luisteren of lezen. Om energie te besparen en concentratieproblemen te voorkomen, kan ik mijn televisie dus niet altijd aanlaten, zoals Hestia’s vuur wel constant brandde. Maar ik kan er wel constant mee bezig zijn. In mijn studie, mijn werk en wanneer ik ontspan: televisie manifesteert zich overal. Ik heb ook overwogen om te gaan schrijven voor televisie, maar Calliope herinnerde mij onlangs aan het feit dat je de totale macht kwijt bent over het product als de regisseur het in handen krijgt. Voorlopig geniet ik dus maar vooral van de mooie dramaseries die ik op televisie zie en probeer ik daar interessante artikelen over te schrijven en er vooral dingen van te leren.

Want de televisie heeft tegenwoordig een bijzondere functie. In de pioniersjaren van de televisie bedachten enkele uitvinders dat televisie een goed communicatiemedium voor lange afstanden zou kunnen zijn. In combinatie met de telefoon zou het als een beeldtelefoon kunnen functioneren, waardoor mensen aan de ene kant van de wereld contact konden onderhouden met familie of vrienden die in de koloniën woonden. Televisie heeft zich niet op die manier ontwikkeld, maar het biedt ons momenteel wel de kans om beelden te zien van de andere kant van de wereld, gebieden waar je zelf onmogelijk kunt komen. Televisie biedt inzicht maar vooral ook inspiratie. Dankzij een programma op Animal Planet kwam ik op het idee om de wereld die ik had gecreëerd in een Sprookje voor mijn nichtjes, te gebruiken in een nieuw verhaal. En sinds ik begonnen ben met de actieve preproductie van dat verhaal – Galvaniet – kijk ik weer ontzettend veel Discovery Channel, Animal Planet en documentaires op de Nederlandse publieke omroepen. In begrijpelijke taal wordt complexe machinerie of een hele periode uit de geschiedenis uit de doeken gedaan. Ik zit op mijn knieën bij de televisie en zie dingen waar ik anders ontzettend veel boeken voor door had moeten spitten. Natuurlijk neem ik niet alles klakkeloos over van televisie, ik ben een bewuste televisieconsument en weet dat televisie niet altijd de waarheid spreekt. Maar Galvaniet is fictief, dus op mijn beurt buig en vorm ik al mijn researchmateriaal zo om, dat het in mijn verhaal past. Op dit moment dank ik het grootste deel van de achtergrond van Galvaniet aan televisiedocumentaires.

Televisie is dus niet alleen het hart van mijn huis, het is ook het kloppend hart van mijn research voor Galvaniet. Op dit moment is mijn hart niet van mij: televisie heeft mijn hart.

(Ook al eer ik in dit weblog televisie als inspiratiebron, mijn bronnen zijn in dit geval van andere aard. Alles over televisie komt uit mijn studiebol en uit de literatuur die ik in vier jaar heb verzameld; alles over Hestia komt van Wikipedia).