Zeebenen, wie heeft ze niet? Elke keer als ik een piratenfilm zie denk ik dat ik in de verkeerde tijd ben geboren.

In gedachten doe ik het erg goed op een schip: ik klim in het kraaiennest, ik sta in een gele zuidwester aan het roer tijdens een heftige storm, en ik hang over de boeg om naar de dolfijnen te kijken die met het schip mee zwemmen. Ik ben een ware piraat, ook al is het al een tijdje geleden dat ik in een echte boot zat. Maar volgens mij ben ik voorbestemd om mijn leven op een schip door te brengen, zij het een fictieve dan wel imaginaire boot… Want laat het nu net zo zijn dat De Argonauten met een schip hun reis naar Het Gulden Vlies ondernamen. Hieruit groeide de NUSA-uitdrukking “uit de boot komen”, een verbastering van het “uit de kast komen”. Argonauten stappen uit de boot wanneer ze aan de wereld bekend maken dat ze schrijver zijn.

Zelf zit ik nog lekker in de Argo en ik zit daar prima. De andere Argonauten zijn al van boord gegaan en hebben aan hun familie en vrienden verteld dat ze verhalen schrijven. Ikke niet, ik ben een verborgen schrijver, als ik die mooie term even mag lenen van Ger Beukenkamp… Nou goed, om eerlijk te zijn heb ik het wel aan wát vriendinnen verteld, maar mijn familie is nog in het ongewisse. Zij hebben geen idee wie Hestia is en wat Hestia allemaal uitspookt. Ik voel geen drang om de wereld te verkondigen dat ik schrijf, waarschijnlijk ben ik bang dat mensen dan grootse dingen van mij verwachten die ik niet waar kan maken. Zoals ik eerder duidelijk heb willen maken bevind ik me namelijk nog maar in de trainingsfase van mijn schrijfcarrière. Ik zoek naar de juiste toon; een stijl die bij mij past en daartoe meng ik genres om tot Hestia te komen. Daarbij heb ik natuurlijk wel testpubliek nodig, vandaar dat ik mijn werk wel online zet. Maar verder loop ik nog niet echt te koop met mijn schrijfwerk…

Ik merk wel dat ik de laatste tijd makkelijker tussen neus en lippen aan alles en iedereen meld dat ik schrijf. Het gaat er dan niet om wát ik schrijf, maar dát ik schrijf. Ik ga uittesten of ik bestand ben tegen het zware landleven, waar je constant mensen tegenkomt die je kunnen bekritiseren. Wanneer je in een boot zit pak je gewoon je kanon en schiet je iedereen aan de horizon naar de Filistijnen, maar op het land is het meer dichtbevolkt. Ik kan nu eenmaal niet de hele dag alle mensen aan mijn horizon wegschieten: dan blijft er geen tijd meer over om te schrijven…

En schrijven doe ik toch wel graag, heb ik ontdekt. Helaas heb ik het zo druk met mijn stage de laatste tijd, dat het erg moeilijk is om tijd te vinden om te schrijven. Het blijft een beetje hangen bij het bedenken van het plot voor een nieuw project. Dat is natuurlijk ook leuk, maar daarover kan ik dan weer met helemaal niemand praten! De Argo is veranderd van een schip vol Argonauten tot een klein zeilschip waarop ik alles zelf moet doen. Maar in die eenzaamheid komt Hestia wel steeds kleurrijker uit de verf. Haar ware aard komt naar boven en laat zich zien aan de wereld. Langzaam word ik één met Hestia, in plaats van dat Hestia slechts een onderdeel van mij was dat zich verborgen hield en alleen tevoorschijn kwam als ik alleen achter de computer zat, of nadacht over mijn schrijfsels.

En Hestia krijgt ambities: het schrijversvak roept harder dan ooit nu ik me in creatieve (televisie)kringen bevind. Zal Hestia aanmeren in Medialand en een stap zetten in de richting van scenarioschrijfster? Dat zal wel betekenen dat ik al m’n huidige projecten even moet laten varen om me te gaan richten op scenario’s. Daar heb ik er namelijk nog niet genoeg van om me goed te kunnen profileren.

Waarschijnlijk ben ik daar toch nog niet klaar voor. Ik doe het rustig aan, lekker in m’n bootje terwijl Hestia zich verder ontwikkelt om zichzelf op háár moment te tonen aan de buitenwereld.