Zoals ik al in mijn ‘karakterbeschrijving’ op deze site heb verteld, woon ik in een klein paleisje in Utrecht. In dit kleine paleisje ben ik van alle gemakken voorzien: ik heb een computer, een televisie en dvd-speler, en m’n geliefde Orlando Bloom-poster.

Ook beschik ik over een bescheiden boekenplankje met favoriete boeken en een keuken waarin ik mijn kookdriften kan uitoefenen. Ik moest wel naar Utrecht verhuizen; de Achterhoek waar ik ben geboren en getogen – vergelijk het maar even met de Gouw/ the Shire waar de Hobbits vandaan komen –ligt te ver van Utrecht vandaan om mij in een gezonde psychische staat te houden, was ik er blijven wonen. Ik zou er persoonlijk gek van worden als ik iedere dag bijna vijf uur onderweg was van huis naar college in de binnenstad en weer terug. En daarnaast heb ik nu geen last meer van het ‘gedeelde computer-syndroom’ wat mij tot twee jaar geleden er toe dwong om de computer af en toe ook aan broer-, zus-, of vaderlief af te staan. Kortom, zo’n eigen kamer is ideaal!

Maar toch mis ik iets aan het ‘op kamers wonen’… Ik mis het treinreizen wat ik zo frequent deed toen ik hier nog niet woonde. Gelukkig hoefde ik niet vaak in de spits te reizen, waardoor ik altijd een zitplaats voor mij en m’n zware schooltas had, en er niemand naast me zat die over mijn schouder mee kon lezen. Want ik schreef in de trein. Ik schreef vellen vol over een meisje dat in de trein zat en een avontuur zou gaan beleven. Stiekem hoopte ik dat ik zélf dat meisje was, dat de trein plotseling stil zou komen te staan en dat er een leuke jongen tegenover mij zat die mij aan het lachen zou krijgen. Maar fictie bleef fictie, de trein reed over het algemeen stevig door, wat ook wel weer fijn was omdat ik aansluitingen moest halen.

Merijn ontstond in de trein, Efren’s naam is tot mij gekomen in de trein, en in een van de kranten die ik in de trein las stond een special over Berlijn: MTB zou niet hebben bestaan als ik niet zo vaak in de trein had gezeten. Met een goed muziekje uit mijn discman en het voorbijrazende landschap ging de reis altijd veel te snel. En als ik eenmaal thuis was zocht ik meteen de computer op om hoofdstukken uit te schrijven.

En nu woon ik in Utrecht en hoef ik niet meer met de trein. Binnen een kwartier ben ik met de fiets in de binnenstad. Noem het ironisch, maar ik woon naast het spoor: ik kan dus ook met de trein naar college. Helaas zijn die vier minuutjes in de trein niet genoeg om de inspiratie op gang te brengen. En dus kijk ik uit naar de weekenden waarin ik terug kan naar de Achterhoek, al moet ik tegenwoordig wel vaak in de spits reizen waardoor ik niet altijd een zitplek heb. Maar de trein doet het nog steeds voor mij: ook voor MAN en MOM (deel 2 en 3 uit de Bestemming Onbekend-reeks) heb ik al veel ideeën gekregen terwijl ik door de weilanden zoefde. Veel medepassagiers hebben mij raar aangekeken als ik een gescheurd schriftje tevoorschijn haalde en als een gek begon te krabbelen. Af en toe stak ik de pen eens tussen mijn tanden om wat uit het raam te staren – is het jullie wel eens opgevallen hoe mooi Nederland in de herfst kan zijn? – waarna ik vaak al snel nieuwe ideeën kreeg. Wederom, met de juiste inspiratie-cd aan, zijn complete personages tot bloei gekomen en leken ze het naar hun zin te hebben in mijn Power Puff Girls-schrift. Op kladpapier lijkt alles goed te werken, nu moet ik dus alleen nog de tijd vinden om alle aantekeningen uit te werken en de karakters te verplaatsen naar het virtuele papier. Ik denk dat het tijd wordt voor een speelgoedtreintje die ik door mijn kamer kan rijden *choo choo* op de momenten dat ik graag aan mijn verhalen wil schrijven…

En nu ben ik nog niet aan de woordlimiet die we aan de weblogs gesteld hebben. Ik wil deze ruimte nog even gebruiken om te zeggen dat ik bang ben geworden door de moord op Theo van Gogh. Kennelijk snapt niet iedereen dat we hier een vrijheid van meningsuiting hebben, waar Theo graag en vaak gebruik van maakte. Ik was het niet altijd eens met zijn ideeën, maar een kunstenaar moet wel de ruimte hebben om zijn ideeën te uiten. Dus laten we toch vooral elkaars mening respecteren.