Ik ben nu een week terug van vakantie. Ongemerkt had ik toch wel behoorlijke behoefte aan vakantie. Ik had een enorm writersblock, er kwam echt niks meer uit mijn handen, en ik was gewoon ingezakt.

Gelukkig kwam daar de vakantie. Turkije lonkte. Twee weken lang zou ik me samen met een vriendin in Marmaris onderwerpen aan uitgaan en excursies. In het vliegtuig al was mijn schrijflust opgewekt en schreef ik een aantal bladzijdes uit een schrift vol. De sfeer was gezet.

Het is gek hoe je op vakantie meer doet, en meer beleeft dan thuis. Ik denk dat ik daardoor ook mijn writersblock kon verjagen. Ik ging op excursies, en zag weer een mooie andere omgeving. Als je eindelijk weer eens in een andere wereld leeft dan de normale wereld, is het veel minder moeilijk om je te verplaatsen naar een zelfverzonnen wereld. En als je eindelijk weer eens wat interessants meemaakt, heb je ook meer stof om over te schrijven. Het ontmoeten van nieuwe mensen gaat gelijk op met het creëren van nieuwe personages. Maar dat is nog niet de belangrijkste factor in mijn geval. Mijn grootste handicap thuis is de aanwezigheid van tv en computer. Wanneer ik me op vakantie verveelde had ik twee keuzes. Ik kon lezen of schrijven. Hier thuis heb ik helaas een veel grotere keuze. Vooral de televisie wint het nogal eens van de anderen. Ook als er helemaal niks leuks uitgezonden wordt. Misschien is het omdat televisie nu eenmaal makkelijk vermaak is. Maar misschien is het wel omdat het de enige manier is thuis om snel nieuwe mensen te ontmoeten. Ik had op mijn hotelkamer immers ook een televisie staan. Deze was echter niet interessant, want buiten op straat ontmoette ik veel sneller en veel directer mensen. Probeer dat maar eens in Nederland. En natuurlijk zijn de contacten die je op vakantie hebt veel intensiever. Nu heb ik zelf ook veel inspiratie, vooral voor gedichten, opgedaan uit de manier waarop de Turken daar met de toeristen omgaan. Alles draait erom om jou geld afhandig te maken, tenminste, zo voelde ik het.

Maar nu ben ik weer thuis. Sinds ik thuis ben heb ik nog niks geschreven en zelfs nu ik dit schrijf heb ik het gevoel dat het niet klopt. Geen zin lijkt goed te lopen en ik kan mijn gedachten niet goed genoeg op orde krijgen om hier een mooi gestructureerd verhaal van te maken. De magie van de vakantie is weg en mijn leven thuis heeft nog geen regelmaat. Regelmatig schrijven kan ik daarom helemaal wel vergeten. Toch, over twee weken begint de universiteit weer en zal ik in het ritme van de dag ook mijn schrijfplezier wel weer terugkrijgen. Het is een kwestie van aanpassen en ik ben ook erg gelukkig wanneer ik overdag thuis ben. Alleen in de nachten schijnt mijn geest de waarheid nog niet te kunnen verdragen en droom ik over de vakantie. ’s Nachts weet mijn brein wel honderdduizenden verhalen uit zich te stampen en die voor mijn slapende ogen af te draaien. ’s Nachts ben ik weer even creatief als ik ooit was, als ik op vakantie was. Misschien blijf ik komende nacht maar eens wakker…