Schrijfsituatie
Stimulering
22 juni 2009Wat zouden we doen als we nooit gestimuleerd zouden worden om iets te doen? Wat zou er van ons worden? Heel weinig waarschijnlijk.
De belangrijkste stimulans om iets te doen is dat je een doel voor ogen hebt. Je wilt B en om dat te bereiken moet je wel eerst A doen. Mijn doel was altijd ‘schrijfster worden’ zodat ik voor altijd en altijd kan schrijven. Maar er klopte iets niet aan die redenering. Ik wilde schrijven om voor altijd te kunnen schrijven. Het middel werd het doel. Of misschien werd het doel het middel om een nieuw doel na te streven, namelijk de fata morgana van het romantische schrijversschap. Een echt, bereikbaar doel om na te streven, verdween dus eigenlijk.
Noodgedwongen experiment
25 mei 2009Over het algemeen ben ik nogal kieskeurig als het aankomt op de plek waar ik schrijf. Inspiratie en ideeën kun je natuurlijk overal krijgen, maar als het gaat om het echt uitschrijven van stukken, stel ik toch wel een aantal eisen aan mijn omgeving.
Experiment: SRFPN001_090117
19 januari 2009Datum en tijd: 17jan09, 22.08
Locatie: Laboratorium
Attributen: Laptop; Televisie afgestemd op QI (Nederland 1); Gedimd licht; Whisky Seven-up
Doel: Het terugvinden van de ideale situatie waarin ik ongestoord en succesvol kan schrijven
Jongleren met drie banen
5 januari 2009Momenteel heb ik officieel twee banen: ik ben projectmedewerker bij het Expertisecentrum Literair Vertalen (ELV) en ik ben freelance vertaler van romans. Die twee dingen samen vormen al een fulltime baan van veertig uur per week (en soms nog wel meer). Maar eigenlijk zou ik er nog wel een ‘baan’ bij willen hebben: die van auteur.
Vreemdelingen in mijn hoofd
6 oktober 2008Er zijn de laatste tijd steeds meer vreemde mensen in mijn hoofd komen wonen. Het begon ongeveer een half jaar geleden, met een groepje ouderwets geklede rijkelui met een apart Amerikaans accent.
Het schrijversbestaan
12 juni 2008Schrijven als fulltime baan. Dat is iets waar veel auteurs toch wel van dromen. Dat je puur en alleen kunt leven van de opbrengsten van je schrijfwerk. Dat het schrijven niet langer gebonden is aan de avonduren, maar dat je gewoon midden op de dag pen en papier (of de digitale variant) ter hand kunt nemen om je diepste zielenroerselen op te schrijven en er nog voor betaald wordt ook.
Dagboekschrijven: verrijkend of vervelend?
21 januari 2008In de Viva (nr 2, 4-11 januari, 2008; zie hier de online versie van het artikel) staat een verslag van een journaliste die een weekend ging dagboekschrijven bij Christine de Vries van Shodo. Ik verslond het artikel en dacht: misschien is dit het! Misschien moet ik ook weer gaan dagboekschrijven! Wie weet kan een dagboek helpen om mijn gedachten op een rijtje te zetten, om te zien wat ik wil in het leven. En ik wil zoveel!
Schrijfmaand!
16 oktober 2007Er zit een zwarte vlek op het plafond. Ik hoor aan het werk te zijn maar ik blijf maar staren naar die zwarte vlek. En ik blijf maar denken aan dingen waar ik niet aan moet denken en aan mensen waar ik niet aan wil denken. En soms, heel soms, denk ik aan mijn schrijfwerk dat zo eenzaam is sinds ik werk. Aan die vele mappen die ondertussen wel met een dikke laag stof zullen zijn bedekt.
In den beginne…
15 oktober 2006Ik heb al enkele maanden niet meer geschreven, en ik heb ook erg weinig tijd voor de preproductionele werkzaamheden tijdens de beginfase van mijn nieuwe verhaal. Gelukkig heb ik heel af en toe toch erg fijne mindkicks.
De grens over
28 mei 2006Vaak gebeurt het onopgemerkt, maar soms moet je ook letterlijk een grens over om iets te kunnen leren. Ik leer er constant nieuwe dingen bij als ik schrijf: over m’n verhaal, over de wereld, over mezelf.